23/10/2026
Tuğra, o sabah her zamanki gibi evden çıktı.
Ama bugün sıradan bir gün değildi.
Deneme sınavının sonuçları açıklanacaktı.
Sınavdan önce kendine güveniyordu. Çünkü hâlâ zaman vardı. Eksiklerini kapatabilir, daha çok çalışabilir, netlerini yükseltebilirdi.
Sonuçlar açıklandığında önce kendi puanına baktı.
Sonra arkadaşlarınınkine…
Bir arkadaşının netleri yükselmişti. Diğeri hedeflediği üniversiteden bahsediyordu.
Tuğra ise olduğu yerde sayıyordu.
İçinden bir ses, “Daha çok çalışabilirdin.” diyordu.
Başka bir ses hemen cevap veriyordu:
“Daha zaman var. Sonra toparlarsın.”
Ama bu kez o cümle eskisi kadar rahatlatıcı gelmedi.
Eve döndüğünde annesi sordu:
“Nasıl geçti denemen oğlum?”
Tuğra kısa bir cevap verdi:
“İyi anne, normal.”
Odasına geçti. Çantasından sonuç kâğıdını çıkardı ve uzun uzun baktı.
Kimse görmüyordu ama Tuğra ilk kez kendisiyle yüzleşiyordu.
Sorun, yapamayacak olması mıydı?
Yoksa yapabileceklerini hiç denememiş olması mı?
O akşam ilk kez şunu düşündü:
Ya gerçekten zaman tükeniyorsa?
Çünkü bazı şeyleri sonradan telafi edebilirdin.
Ama geçen zamanı…
Asla geri getiremezdin.