19/09/2026
To już drugi weekend z moim ostatnim włoskim crushem – pizzą z pizzerii Spontini w Mediolanie.
Zrobiła na mnie tak piorunujące wrażenie, że po prostu musiałem spróbować odtworzyć ją w swoim Central Parku.
No i tu zaczęły się schody.
Okazało się, że ten niepowtarzalny styl – pizza al trancio milanese – rozwinął się w Mediolanie w XX wieku i do dziś można go znaleźć dosłownie w kilku kultowych miejscach, bardzo pilnie strzegących swoich receptur.
A efekt?
Chrupiący, niemal smażony na dobrej oliwie spód. Miękki, wilgotny i puszysty środek. Intensywny sos pomidorowy. I solidna warstwa ciągnącej się mozzarelli.
Wiadomo było, że nikt swojej receptury mi nie odda, więc… musiałem stworzyć własną.
Na podstawie tego, co udało mi się podejrzeć w pizzerii, smaku, który zapamiętałem, i najwyższej jakości składników, na których pracujemy w Central Parku, zaczęła powstawać nasza własna Al Trancio Sokółka.
Nie był to ani szybki, ani łatwy proces. Ale krok po kroku, próba po próbie szedłem w wyznaczonym kierunku.
Wczoraj przyniosłem do domu karton i zawołałem Stasia – jedyną osobę, która razem ze mną próbowała Spontini w Mediolanie.
Nic mu nie powiedziałem. Po prostu dałem mu kawałek.
„Tato! To smakuje jak ta gruba włoska pizza z Mediolanu!”
I po takim teście wiedziałem, że jestem gotowy pokazać Wam coś, czego jeszcze u nas nie jedliście.
Grube, puszyste, a jednocześnie chrupiące ciasto z wyraźną nutą oliwy z oliwek. Gęsty sos z pomidorów San Marzano. Solidna kołdra mozzarelli fior di latte.
A na wierzchu? oprócz klasycznej Margherity dwie wersje które pokochaliście poprzednim razem:
Piccante
’Nduja, spianata piccante, czerwona cebula i miód chilli.
Crudo e burrata
Prosciutto crudo, rukola, burrata i pesto bazyliowe.
Al Trancio Sokółka.
Grube blachy wyjeżdżają w ten weekend.
