07/11/2017
Once upon a time... Sa isang malayong probinsya, merong isang maliit na
baryo.
May malaking probema âtong baryo na âto. Wala silang mapagkunan ng tubig.
Ang pwede lang nilang pagkunan ng tubig ay yung malayong ilog na nasa
tuktok ng bundok.
Kaylangan nila ng solusyon. Handa silang magbayad ng pera sa taong
makakagawa at makakaisip ng paraan sa problema nila sa tubig.
May dalawang nag-volunteer para solusyunan itong problema na âto ...si Pablo
at si Bruno.
Halos magkapareho itong si Pablo at Bruno.
Pareho silang matyaga. Pareho silang masipag. At pareho din silang may
mataas ang ambisyon sa buhay.
Pero magkaiba sila ng diskarte.
Si Bruno ang ginawa nâya, araw-araw sâyang umaakyat ng bundok.
Araw-araw sâyang nagi-igib ng tubog galing sa ilog.
Binabayaran sâya ng mga taga baryo sa bawat timba na nadadala nya.
Masaya si Bruno dahil kumikita na sâya ng malaking pera.
Ang naisip nâya, pag tinuloy-tuloy nâya âtong bagong trabaho nâya, makukuha
nâya lahat ng mga pangarap nâya.
Naisip din nâya na mas lakihan âyung timba nâya para mas lumaki yung kinikita
nâya.
Si Pablo naman, biglang naglaho at hindi na nagparamdam.
Akala nga ng iba nag-quit na sâya.
Pero hindi alam ng lahat may plano palang malupit âtong si Pablo.
Ang diskarte nâya, gagawa sâya ng isang malaking tubo.
Iko-konekta nâya yung tubo na yun mula sa ilog papunta sa baryo.
Yung tubo na yun ang gagamitin nâya para makapag-deliver ng tubig sa baryo.
Kapag nagawa nâya âto, hindi nâya kaylangang magigib ng tubig tulad ni Bruno.
Mas marami din sâyang tubig na mabibigay sa buong baryo.
Mas malaki ang perang kikitain nâya.
Kaso nga lang hindi madali âtong naisip ni Pablo.
Ilang taon ang kakaylanganin para magawa yung plano na âyun.
Ilang araw, buwan at taon ang ginugol ni Pablo.
Araw-araw sâyang naghukay ng lupa para matayo âyung tubo nâya.
Yung ibang taga baryo pinagtatawanan sâya. Hindi nila maintindihan âyung
ginagawa ni Pablo.
Si Bruno naman, araw-araw pa din kumikita sa pagiigib ng tubig..
Kahit na medyo malayo yung ilog at nakakapagod ang pagakyat sa bundok, OK
lang.
Madami naman sâyang pera at nakabili na din sâya ng sariling bahay galing sa
mga kinikita nâya.
Pagtapos nâyang magigib ng tubig, naglilibang sâya sa isang bar sa baryo nila.
Ang hindi nâya napansin, unti-unti ng bumibigay ang katawan at kalusugan nâya
dahil sa pagbubuhat ng tubig at sa pagakyat sa bundok araw-araw.
Tapos dumating yung araw na pinaka hihintay ni Pablo.
Nakumpleto at natapos nâya na ang kanyang mahiwagang tubo.
Tinawag nâya lahat ng taga-baryo.
Sinabi nâya sa lahat na ready na sâyang mag-deliver ng tubig sa lahat.
Binuksan nâya yung gripo. Tuloy-tuloy na umagos ang tubig mula sa tubong
ginawa nâya.
Tuwang-tuwa lahat ng mga taga baryo.
Dahil ngayon kahit gabi o umaga ay meron na silang makukunan ng tubig. 24 /
7 na ang water supply nila.
Ang maganda, mas malinis at mas mura ang tubig ni Pablo.
Tuloy-tuloy ang pagkita ng pera ni Pablo.
Kahit hindi sâya nagtatrabaho kumikita pa din sâya ng pera galing sa tubong
ginawa nâya.
Sinunod na ginawa ni Pablo ay inalok nâya din sa ibang baryo itong tubig nâya.
Habang may umaagos na tubig sa tubo, tuloy-tuloy ang pagkita ni Pablo.
Kaya talagang yumaman ng husto itong si Pablo.
Si Pablo ang naging founder ng Maynilad at Nawasa. The end.
Joke lang yung sa huli,pero whatâs the moral of the story? Narinig mo na ba âto
dati? This story is called tha parable of the pipeline.
Reflection ito ng buhay nating mga tao. Some people work hard but some
people work hard and smart.
Make sure you are working hard and smart. Just simply click this --> http://www.myunitylink.com/masterplan/?unid=1495441398
To your success
Jessie Garin