https://www.facebook.com/648454421684655/

SAKA NA, Sa heart, Tanza (2026)

01/06/2026

Hindi ako makapagfocus sa pagpost dito, why? Kasi mas malaki pa sinasahod ko sa side hustle ko kumpara sa pag post ko.

📍EGO-CENTRIC jobs
📍Android phone with 0.6x or Iphone 0.5x
📍Headmount (DIY sa helmet or bili na lang po kayo sa Shopee (150+)
📍Maglilinis ka ng bahay mo, kikita ka pa.
📍$4 per approved hours po.
📍For proof, see yourself po. (I started last May 15 at nakahabol ako sa cut-off nila)

I am a contributor sa company nila and hindi na po sila hiring. So, I am offering sub-contract po. I will teach you how. I will give you everything to know except about the company kasi confidential. This could help you kahit papano kumita.

Comment or PM po. 📩

26/05/2026

Part 1: Ang Bintang sa Warehouse
"Clara, huwag mo nang itanggi. Ipakita mo sa amin ang laman ng bag mo ngayon din o ipapakisuhan kita sa mga pulis sa labas!"

Ang boses ng Warehouse Supervisor ng isang sikat na local e-commerce brand sa Cavite ay umalingawngaw sa buong packing area. Inilapag niya sa packing table ang dalawang bagay: ang isang mamahaling designer handbag na worth 45,000 Pesos na order ng isang top influencer, at ang regular na eco-bag ko na naglalaman ng baon kong lunch at payong.

"Nawawala sa imbentaryo ang mamahaling bag na 'yan na naka-assign para sa live-selling mamaya," condescending na paratang ng supervisor habang nakatitig sa akin nang matalim. Ang lahat ng kapwa ko packer at encoder ay natigil sa pagbabalot ng mga parcels. Ang ilan ay nagsimulang magbulungan at ang iba ay nakatingin sa akin nang may paghamak.

"Wala akong kinukuhang bag, Ma'am," sagot ko habang mahigpit ang hawak sa bubble wrap ko. "Kargador at packer lang ako rito. Kakabalik ko lang galing sa banyo dahil sumakit ang tiyan ko, at malinis ang pwesto ko bago ako umalis."

"Huwag ka nang magsinungaling, Clara!" sigaw ng isang kasamahan ko sa linya na matagal nang inggit sa akin dahil ako ang laging nakakakuha ng 'Packer of the Month' bonus. "Nakita ka ng mga riders na pabalik-balik sa high-value storage room kanina! Mukha ka lang inosente pero magnanakaw ka pala!"

"Oo nga, kaya pala tahimik, may itinatago palang modus. Akala mo kung sinong diskarte, rekta kupit pala," bulong ng isang encoder sa gilid habang pilit na sumisilip sa table ko.

Tinitigan ko silang lahat habang pinagtutulungan ako sa harap ng buong staff at ng mga delivery riders na naghihintay sa labas. Ramdam ko ang panginginig sa galit at matinding kahihiyan, habang ang supervisor ay nakangiting tagumpay, handa na akong ipakaladkad sa guards upang tuluyan akong masira at matanggal sa trabaho.

NASA COMMENT SECTION ANG KASUNOD. WALANG ADS OR LINKS. PRAMIS. 💕

26/05/2026

The Red Velvet Receipt 🧾

"Ms. Reyes, it's either you settle this now, or the security will es**rt you off at the next desert stop. Standard protocol for high-value fraud."

Ang boses ng Train Conductor ay malamig pa sa aircon ng First Class lounge. Inilapag niya ang dalawang pirasong papel sa mahogany counter. Ang isa ay resibo para sa aking solo cabin—isang magarang suite para sa three-day journey, nagkakahalaga ng $800. Maliit na bagay para sa bakasyon ko bago ang promosyon.

Pero ang ikalawang resibo? Iyon ang nagpatigil sa pagtibok ng puso ko.

It was a bill for $1.2 Million.

"What is this?" nanginginig kong tanong. "There must be a mistake. Isang cabin lang ang kinuha ko."

Ang Conductor, si Mr. Thorne—na mukhang laging naaamoy ng bulok—ay ngumiti nang mapang-api. Narinig ng lahat ng elite passengers sa lounge ang sinabi niya. Ang ilan ay nagbaba ng kanilang pahayagan, ang iba ay nagbulungan habang humihigop ng champagne.

"Mistake? I doubt it, Ms. Reyes. This $1.2 Million is the full buyout balance for the entire 'Crimson Velvet' observation car. Lahat ng complimentary champagne, the rare caviar bar, the live string quartet—it was all reserved in your name, with a large non-refundable down payment made."

"Buyout? For what?" Naasiwa ako sa titig ng mga tao. May isang mayamang tita na tumingin sa akin na parang dumi sa sapatos.

"For your post-proposal party, Ms. Reyes. At least, that's what the reservation details state. Your... partner... said you would settle the remaining balance upon arrival in Los Angeles. But since you are now making a scene and denying it, protocol demands immediate settlement."

Natawa ako nang mapait, almost hysterical. Proposals? Partners?

"Mister, I am single," I said, my voice rising. "I am traveling alone. This is my 'I-got-the-VP-job' present to myself. Paano ako magkakaroon ng partner, at lalong paano magkakaroon ng $1.2 Million proposal party?"

Hablot ko ang maleta ko, ready na lumayas sa matangos na ilong ng lalaking 'to. "Sisingilin niyo 'ko sa isang bagay na hindi ko alam? Do I look like a fool to you?"

Mr. Thorne's smile hardened. Itinaas niya ang boses, sigurado nang nakikinig ang lahat.

"Ms. Reyes, you cannot simply 'walk away' from a binding contractual agreement that has been utilized. Ginamit na ang champagne. Tumugtog na ang quartet. The party happened. At ayon sa staff, nandoon ka."

Isang collective gasp ang narinig mula sa mga pasahero.

"She used it and now she's dining it!" bulong ng isang matandang lalaki. "What a con artist."

Tumigas ang panga ko. Kinuha ko ang aking passport at idinikit sa salamin ng counter.

"Check my details. Check your guest manifest. Ako si Sofia Reyes. Room 112. Tanging ang aking signature lamang ang authorized. Is that my signature on the million-dollar bill?"

Mr. Thorne hesitated. Panandalian niyang tiningnan ang bill, tapos ang signature ko sa passport. They didn't match.

"...No. It is not. The signature belongs to a... J.C."

"So!" I declared, feeling a rush of vindication. "Hindi ko 'yan utang. Hindi ako ang 'J.C.' na 'yan. If you used your services on her behalf, doon niyo siya sisingilin!"

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Thorne. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, isang mapanghusgang ngiti ang sumilay sa kanyang labi.

"Ms. Reyes, you think you are clever, don't you?" He leaned in closer, his voice low but sharp. "J.C. may have signed the papers, but you were the one J.C. proposed to, were you not? You were seen celebrating in the Crimson Car only two nights ago."

Ang mga bulung-bulungan ay naging hiyawan ng kumpirmasyon.

"Ayan na! Alam ko na! Sila rin 'yung nakita nating naghahalikan sa balcony!" sabi ng isang mayamang tita sa kanyang kaibigan. "I knew they were together!"

"Two women? How scandalous! But also... how wealthy, I thought."

Namula ang mukha ko. Hinding-hindi ko malilimutan ang dalawang gabi na iyon. Ang Crimson Car, ang grand entrance, ang live music, ang caviar... at ang proposal. Ang proposal ng isang magandang babae na may matatalim na mata at nakakabaliw na ngiti—isang proposal na tinanggap ko sa harap ng isang quartet.

Ngunit may isang detalye na hindi alam ni Mr. Thorne. Isang detalye na sinisigurado kong hindi niya narinig.

"The party... yes, it happened," I admitted, my voice trembling but determined. "And yes, I accepted a proposal."

Tumingin ako sa Conductor, diretsong nakatitig sa kanyang mga mata. "Pero J.C.? J.C. was the name of the woman who hired me for the party. A party she said she had pre-paid in full. I didn't know J.C.'s real name. I only knew her as 'J.' The woman she proposed to? My... 'fiancée'?"

NASA COMMENT SECTION ANG KARUGTONG, NO LINKS, NO ADS. HAPPY READING 🥰

23/05/2026

Part 1: Ang Kakaibang Deliverable 📦🔍

Ang Kwento
Si Nikki ay isang logistics supervisor sa isang tech distribution hub sa Rosario, Cavite. Trabaho niyang masigurado na tugma ang bawat barcode sa mga dumarating na delivery van. Isang gabi, bago matapos ang shift niya, dumating ang isang unmarked truck na walang kaukulang pirma mula sa main office.

"Ma'am Nikki, bago raw pong supplies galing sa banyagang contractor. Sabi ni Ma'am Chloe, ihiwalay agad sa likod ng Section D," sabi ng isa sa mga drayber bago mabilis na umalis.

Si Chloe ang operation head ng branch—seryoso, mailap, at kilalang hindi nakikipag-usap sa mga staff maliban kung may emergency.

Dahil sa kakaibang kilos ng drayber, sinuri ni Nikki ang papel. Walang mga serial number ang mga mamahaling computer parts, at ang nakasulat na destinasyon ay isang abandonadong compound sa labas ng probinsya. Hindi ito normal na shipment; mukha itong smuggled na kagamitan na gagamitin para sa isang malawakang online scam operation network.

Habang tinitingnan ni Nikki ang mga kahon, narinig niya ang mga yabag ng sapatos papalapit sa pwesto niya. Ang hinala niya ay unti-unti nang nagkakaroon ng mukha.

23/05/2026

Diskwento sa Pag-ibig 🛒

Part 1: Ang Reyna ng Buy 1 Take 1 🛒🥚

Kung may contest para sa titulong "Guerilla Warrior of Adulting," siguradong grand prize si Chloe.

Sa edad na bente-sais, si Chloe ay isang dakilang alipin ng salapi—pero sa marangal na paraan. Dalawa ang trabaho niya: financial consultant sa umaga (na walang sariling finance na ma-consult), at online clothing reseller sa gabi.

Para sa kanya, ang buhay ay isang malaking survival game. Ang pinaka-kaaway? Ang inflation. Kaya naman pagdating sa grocery, kabisado niya kung anong oras nagbababa ng presyo ang mga supermarket sa Tanza.

"Huling tray na 'to. Akin 'to," bulong ni Chloe sa sarili habang pabilis nang pabilis ang lakad niya patungo sa egg section ng Puregold. Nakita na niya ang dulo ng rainbow—isang tray ng itlog na may nakadikit na malaking nakakasilaw na sticker: 50% OFF (Near Expiry but Still Good).

Mabilis niyang iniunat ang kamay niya. Saktong-sakto, kapit!
Pero bago pa niya maiangat ang tray, may isa pang kamay na sumunggab sa kabilang dulo nito. Isang kamay na may maayos na manicure at nakasuot ng makapal na gold ring.

"Excuse me? I held it first," sabi ng isang boses.

Napakunot ang kilay ni Chloe. Tumingin siya sa may-ari ng kamay. Isang babae na mukhang naliligaw sa mundo ng mga nagtitipid. Naka-oversized linen shirt, denim shorts, at may sunglasses pa na nakasabit sa t-shirt niya kahit nasa loob sila ng airconditioned na grocery. Si Nikki.

"Miss, binitawan ko na 'yung hiya ko para makuha 'to, kaya please lang, bitawan mo na 'yan," sagot ni Chloe, sabay hila sa tray. Hindi niya pwedeng bitawan 'to; ito ang almusal niya para sa susunod na dalawang linggo.

"I need this for my baking trials, Miss. Ang mahal kaya ng egg prices ngayon," katwiran ni Nikki, sabay hila rin pabalik.

"Baking trials? Pang-luho 'yan! Ako, pang-survive! Magkaiba tayo ng emergency level!" pabalang na sagot ni Chloe.

Nagtitinginan na ang mga promo girl sa aisle. Kung sa ibang romance story ito, baka nagka-slow motion ang paligid habang nagtatama ang mga mata nila. Baka biglang napatitig si Chloe sa magandang mukha ni Nikki at nakalimutan ang itlog. Pero hindi si Chloe. Mas mahalaga ang protina kaysa sa mukha.

"Look, pwedeng hati na lang tayo?" alok ni Nikki, medyo hinihingal na sa pakikipag-agawan. "Fifteen eggs sa 'yo, fifteen sa akin. We split the discounted price."

Natigilan si Chloe. Nag-compute ang utak niya. 50% off ang tray, tapos hahatiin pa sa dalawa... so 25% na lang ang babayaran ko para sa labinlimang itlog.

"Deal," seryosong sabi ni Chloe. "Pero ako ang hahawak hanggang sa cashier. Mukha kang madudulas at mababasag mo 'to."

Napa-irap si Nikki. "Wow. Salamat sa tiwala ah?"
Habang naglalakad sila papunta sa cashier, nalaman ni Chloe na si Nikki pala ay kamakailan lang lumipat sa Cavite matapos ma-bankrupt ang maliit na cafe business nito sa Maynila. Naghahanap ito ng bagong simula pero struggling din dahil halos maubos ang savings sa pagbabayad ng utang.

In short, pareho silang biktima ng hampas ng buhay—ang far lang ay si Nikki, sinusubukan pa ring magmukhang mayaman kahit baon sa stress.

"So, online seller ka?" tanong ni Nikki habang pinapanood si Chloe na maglabas ng bundle ng vouchers sa cashier.

"Oo. At kung gusto mong makatipid sa susunod, huwag kang bibili rito tuwing Sabado ng umaga. Mas mura kapag Miyerkules ng gabi," payo ni Chloe, sabay abot ng share ng itlog ni Nikki pagkatapos magbayad.

Tinitigan ni Nikki si Chloe, may halong paghanga na may unting takot. "Para kang human calculator. Can I... get your number? Baka pwedeng magpaturo ng sining ng pagtitipid. I desperately need to rebuild my life budget."

Tiningnan siya ni Chloe mula ulo hanggang paa. "Hindi libre ang financial advice ko, Miss."

"I can bake you bread? Libreng carbonara?" banat ni Nikki sabay kindat.

Naramdaman ni Chloe ang bahagyang pag-init ng pisngi niya, pero agad niyang sinampal ang sarili sa utak. Huwag kang marupok, Chloe! Carbonara lang 'yan!

"Sige," sabi ni Chloe, sabay hablot ng phone ni Nikki para i-type ang number niya. "Pero subukan mo lang akong i-text para lang mag-tanong kung anong brand ng mantika ang mura nang walang kapalit na pagkain, iba-block kita."

Natawa si Nikki—isang malakas at nakakahawang tawa na naging sanhi para mapalingon ulit ang mga tao. Habang naghihiwalay sila sa tapat ng Puregold, napatingin si Chloe sa hawak niyang plastic ng itlog.

Mukhang hindi lang diskwento ang nakuha niya ngayong araw; mukhang nakakuha rin siya ng panibagong sakit sa ulo na may kasamang magandang mukha.

LAST PART POST ✨
NASA COMMENT SECTION ANG KASUNOD. WALANG ADS OR LINKS. PRAMIS. 💕

22/05/2026

Hindi Kasama sa Script ☕

PART 1.

Kung may golden rule sa mundo ng corporate at freelancing, 'yun ay: Huwag mong paghaluin ang trabaho at ang personal mong buhay. Sobrang daling sabihin, pero sa totoong buhay, kapag pagod ka na, naghahabol ng deadlines, at puyat mula sa kung anu-anong side hustles, lumalabo lahat ng linya.

Si Alex ay hindi marupok. In fact, matigas ang mukha niyan. Dalawampu’t limang taon, nakatira sa Cavite, at sanay sa dusa ng commute at pagod ng pagiging isang Virtual Assistant at layout artist.

Sanay siya sa cold clients, sa mga biglaang rejections, at sa mga taong akala mo kung sino kung makapag-utos. Para sa kanya, ang emosyon ay isang luho na walang space sa schedule niya. Kung iiyak siya, dapat naka-schedule—siguro mga 10:00 PM hanggang 10:15 PM, tapos balik ulit sa pagtipa sa laptop.

Isang Martes ng hapon, habang nakikisaksak ng kuryente sa isang medyo tago na cafe sa General Trias, dumating ang isang kliyente na matagal na niyang ka-chat sa Upwork. Si Bea.

Si Bea ang tipo ng tao na unang tingin mo pa lang, alam mong galing sa maayos na pamilya pero pilit na bumubuo ng sariling pangalan. Head of Marketing siya para sa isang lumalaking lokal na brand ng apparel.

Seryoso ang mukha, nakapusod ang buhok, at may hawak na mamahaling iPad na halos maging extension na ng kamay niya.

"Alex?" tawag ni Bea, habang naghahanap ng mauupuan.
Tumayo si Alex at pilit na ngumiti—'yung ngiting pang-customer service. "Yes, Ms. Bea. Hi. Grab a seat po."

Walang ligoy-ligoy si Bea. Pagkaupo pa lang niya, binuksan na niya ang iPad at ipinakita ang mood board na ginawa ni Alex para sa bagong campaign ng kumpanya nila.

"I like your style, Alex. Clean, professional, and very modern," simula ni Bea. Seryoso ang boses, walang halong pambobola. "But this layout? It lacks soul. Parang ginawa lang ng AI na walang pakiramdam. I need something that breathes. Something that makes people feel human."

Kung ibang tao siguro 'yun, baka na-offend na o kaya naman ay nagpa-cute para makuha ang loob ng kliyente. Pero si Alex? Diretsong tumingin sa mga mata ni Bea.

"Ms. Bea, compressed po ang timeline natin. Binigay niyo sa index na 'to noong Sabado ng gabi, tapos gusto niyo ng tatlong drafts by Monday morning. Kung gusto niyo ng may 'soul,' kailangan natin ng oras. Ang soul, hindi 'yan basta-basta pini-filter sa Photoshop."

Natahimik ang mesa nila. Kahit ang ingay ng blender sa counter, parang nawala. Inasahan ni Alex na magagalit si Bea, na kukunin ang iPad nito, at sasabihing hahanap na lang siya ng ibang designer. Ganoon naman madalas ang mga kliyente kapag sinasagot.

Pero sa halip na magalit, dahan-dahang ibinaba ni Bea ang iPad. Tinitigan niya si Alex nang ilang segundo, bago lumabas ang isang maliit, halos hindi mapansing ngiti sa mga labi niya.

"Fair point," sabi ni Bea, sabay sandal sa upuan. "Masyado akong naging demanding sa schedule. I respect that you stood your ground. Karamihan kasi ng nakukuha ko, puro 'yes ma'am' lang kahit hindi na makatutulog, tapos pangit naman ang output."

Doon sa sandaling 'yun, parang may kaunting cracks na nabuo sa pader na matagal nang itinayo ni Alex sa sarili niya. Hindi dahil sa guwapo o kaakit-akit si Bea (kahit totoo naman), kundi dahil sa bihira siyang makatagpo ng taong marunong makinig sa katwiran.

"So," pagpapatuloy ni Bea, sabay abot ng isang baso ng iced coffee na kakadating lang. "Let’s renegotiate the deadline. I’ll give you one week. Pero gusto ko, kapag dinala mo sa aquarium ang susunod na draft, nandoon na 'yung sinasabi kong buhay. Can you do that, Alex?"

"Depende po," sagot ni Alex, pinipigilan ang sarili na maging masyadong palakaibigan. "Kung kasama sa adjustment ang downpayment."

Natawa si Bea—isang tunay at malalim na tawa na hindi pilit. "You really are something else. Sige, 50% downpayment dadating sa account mo bago matapos ang araw na 'to."

Nagkamay sila. Walang sparks, walang slow-motion na hangin, at walang background music. Negosyo lang. Trabaho lang.

Pero habang pinapanood ni Alex si Bea na maglakad palabas ng cafe at sumakay sa kotse nito, naramdaman niya ang kakaibang kabog sa dibdib niya.

Hindi 'yun dahil sa pag-ibig—masyadong maaga at masyadong tanga ang mag-isip ng ganoon. Kabog 'yun ng kaba dahil alam niyang sa susunod na isang linggo, mas madalas niyang makakausap ang babaeng ito. At sa unang pagkakataon, parang gaganahan siyang magtrabaho nang lampas sa nakasulat sa kontrata.

NASA COMMENT SECTION ANG KASUNOD. WALANG ADS OR LINKS. PRAMIS. 💕

22/05/2026

I hope I can make my own. 🥺

22/05/2026

RIVALS IN THE SPOTLIGHT

Part 1: 🔪 Ang Pagbabangga sa Kusina 🍳

Si Alex ang kilalang pinakamagaling at pinakasikat na sous chef sa buong siyudad—bago dumating si Chef Sam. Si Sam ay isang palaban, sopistikadong chef na galing sa isang Michelin-starred restaurant sa Paris na bagong lipat sa kusina ng Le Saphir. Sa unang araw pa lang ng kanilang pagtatagpo, ramdam na agad ang kuryente ng kumpetisyon.

"Ms. Alex, mabagal ang pagpapakulo mo ng sauce," direktang sabi ni Sam habang dumadaan sa pwesto ni Alex, ang kanyang chin-length black bob ay perpektong nakaayos. "Kung ganyan ka magtrabaho sa Paris, matagal ka nang sinipa palabas ng kusina."

Nanggigil si Alex, hinawakan niya nang mahigpit ang kanyang kutsilyo habang ang kanyang copper-red na buhok ay bahagyang gumalaw sa hangin. Hinarap niya si Sam na may kasamang nakakalokong smirk. "Chef Sam, nasa Pilipinas ka, wala sa Paris. At dito sa kusina ko, lasa ang pinag-uusapan, hindi ang yabang ng background mo. Subukan mo muna ang luto ko bago ka magreklamo."

Dito nagsimula ang kanilang araw-araw na bangayan. Walang gustong magpatalo, walang gustong yumuko. Sa bawat order na lumalabas, palagi silang nagpapagalingan, nag-aagawan sa atensyon ng mga customer, at nagbibigay ng mga matatalas na sulyap na puno ng pride.

NASA COMMENT SECTION ANG KASUNOD. WALANG ADS OR LINKS. PRAMIS. 💕

22/05/2026

Borderlines: Chasing the Same Sun 🌤️

Part 1: ✈️ Magkaibang Mundo, Iisang Langit

Para kay Bea, isang hardworking freelance interior designer mula sa Manila, ang buhay ay umiikot lang sa pagtatrabaho para matulungan ang pamilya niya. Pero nagbago ang lahat nang makilala niya si Yuki, isang quiet at artistic architectural consultant mula sa Tokyo na bumisita sa Pilipinas para sa isang short-term resort project.

Sa loob ng tatlong buwan na magkasama silang nagtrabaho, hindi nila napigilang mahulog sa isa't isa. Ang banayad na ngiti ni Yuki ang naging kanlungan ni Bea mula sa stress ng buhay, habang ang masayahin at tapat na puso naman ni Bea ang nagturo kay Yuki kung paano maging masaya nang totoo.

Pero mabilis lumipas ang oras. Dumating ang huling gabi ni Yuki sa bansa. Nakaupo sila sa isang breakwater sa Manila Bay, pinapanood ang paglubog ng araw habang ramdam na ramdam ang mabigat na katahimikan.

"I don't want to leave, Bea," bulong ni Yuki sa kanyang broken English, habang marahang hinahawakan ang kamay ni Bea. Nanginginig ang boses niya, at sa unang pagkakataon, nakita ni Bea na umiyak ang palaging seryosong Japanese designer.

Pinigilan ni Bea ang sarili niyang maiyak at mas hinigpitan ang hawak sa kamay ni Yuki. "Kailangan, Yuki. May buhay ka doon, may pamilya ako rito. Pero kahit magkalayo tayo, tandaan mo... iisang araw lang ang tinitingnan natin."

NASA COMMENT SECTION ANG KASUNOD. WALANG ADS OR LINKS. PRAMIS. 💕

22/05/2026

Between Colors and Shadows

Part 1: Ang Lihim na Nabunyag

Para kay Maya, ang art ay hindi lang basta hobby; ito talaga ang nagsisilbing boses niya. At past few months, ang bawat masterpiece na ginagawa niya ay may iisang inspirasyon—si Chloe. Ang varsity captain na may mapang-akit na mga mata at tapat na ngiti ang naka-sketch sa halos lahat ng pahina ng kanyang sketchpad.

Isang hapon, habang busy ang buong klase sa pag-aayos ng art exhibit para sa upcoming Senior High School Arts and Sports Festival, iniwan muna ni Maya ang kanyang sketchpad sa ibabaw ng desk para kumuha ng extra na pintura sa stockroom.

Hindi niya inaasahan na sa pagbalik niya, isang kumpol ng mga estudyante ang nakapaligid sa pwesto niya. Sa gitna ng bulungan, nakatayo si Bianca, ang co-captain ni Chloe sa volleyball team at ang paboritong player ng kanilang coach. Hawak ni Bianca ang sketchpad ni Maya, at nakabukas ito sa isang detalyadong drowing nina Maya at Chloe na magkahawak-kamay sa rooftop, na may nakasulat pang mga love poems sa gilid.

"So, totoo nga ang tsismis?" sarkastikong sabi ni Bianca habang nakataas ang kilay. "Kaya pala laging sabay nawawala si Chloe pagkatapos ng training. Kaya pala parang wala na siya sa kondisyon maglaro dahil busy siya... dito?"

"Ibalik mo sa akin 'yan, Bianca," malamig pero may halong kaba sa boses na pakiusap ni Maya, habang lumalapit para bawiin ang kanyang gamit.

Bago pa man mahawakan ni Maya ang notebook, biglang bumukas ang pinto ng art room at pumasok si Chloe, kasunod ang kanilang Head Coach at ang Principal. Seryoso ang kanilang mga mukha. Mukhang nakarating na sa admin ng school ang tungkol sa "espesyal na ugnayan" ng dalawa na matagal nang pinagbubulungan sa mga hallway.

"Anong kaguluhan ito?" tanong ng Principal, gamit ang boses na puno ng authority na agad nagpatahimik sa buong silid.

Nasa comment section ang kasunod. Wala pong ads or links, PRAMIS. 😘

SAKA NA

01/06/2026

26/05/2026

26/05/2026

23/05/2026

23/05/2026

22/05/2026

22/05/2026

22/05/2026

22/05/2026

22/05/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share