08/12/2025
Hindi ko talaga makakalimutan kung paano nagbago ang atmosphere sa bahay ng girlfriend ko nung pumanaw ang lolo niya ilang buwan na ang nakalipas. Matagal na silang magkasama ng lola—60 years na pagmamahalan—kaya para sa kanya, parang biglang nawala ang kalahati ng mundo niya. Dagdag pa, unti-unti nang humihina ang short-term memory niya, kaya mas lalo siyang nahihirapan tanggapin ang nangyari.
Araw-araw, nagigising siya na parang normal lang ang lahat. Gumagawa siya ng almusal ng lolo, nagtitimpla pa ng paborito nitong kape, tapos ihahatid niya sa study. Doon niya lang marerealize na wala siya. Kaya iikot siya sa buong bahay, bawat kwarto pinapasok niya, paulit-ulit na tinatawag ang pangalan ng lolo. At habang pinapanood ko siya minsan, ramdam ko yung bigat… yung sakit na paulit-ulit bumabalik sa kanya.
Hanggang sa mauwi siya sa pagtawag sa isa sa mga anak nila para itanong kung nasaan ang lolo niya. At doon, sa bawat araw na ipapaalala ulit sa kanya ang totoo, bumabalik lahat ng kirot na parang unang araw ulit ng pagkawala. Umiiyak siya hanggang gabi, at lahat kami tahimik lang, hindi alam kung paano ba namin siya matutulungan kapag ang kalaban niya ay sariling alaala. Ang hirap panoorin… para siyang araw-araw muling nabibiyak ang puso.
