13/02/2019
BEAT THE BOX - MEDI-KCAL
HERNIA KLACHTEN, OPEREREN? OF TOCH NIET!
(Artikel geschreven door Albrecht Haan, 13 februari 2019)
In oktober 2017 maakte ik een afspraak bij de huisarts in verband met een kuitblessure. Ik werd doorverwezen naar een fysiotherapeut die na het maken van een echoscopie niet meer kon vertellen dan dat het wellicht wat overbelast was door het hardlopen. Toen ik op het punt stond te vertrekken gaf ik de therapeut ook nog even mee wat last van de onderrug te hebben. Het was geen pijn maar een lichte irritatie. Hij zou er de week daarop even naar kijken. Drie weken later besloot ik de sessies bij deze fysiotherapeut te stoppen. Hij kon mij niet helpen, de irritatie in de rug bleef. Januari 2018. Wederom ging ik naar de huisarts. Mijn kuitblessure was zo goed als weg doordat ik met hardlopen twee maanden was gestopt. Echter, mijn pijn in de onderrug werd vervelender. Zittend op een stoel was het inmiddels lastig geworden om zonder pijn mijn linkerbeen op te tillen. Geen ondraagbare pijn, maar een irriterende zenuwpijn, van onderrug naar bil tot aan de knie. Ik voelde mij door de huisarts niet zo serieus genomen. Ik las op internet iets over de hernia. "Maar.." zo zei de huisarts "daarvan was écht geen sprake". Dan had ik anders gereageerd op de oefeningen of pijnprikkels die de huisarts mij gaf. Ik werd weer naar huis gestuurd, zonder plan van aanpak. Het zou vanzelf over gaan. Vlak voor de zomer werd de pijn vervelender. Ik overwoog weer fysiotherapie en kwam uit bij een fysiopraktijk in Haarlem centrum. Een aardige manueel therapeut kraakte mij een aantal weken achter elkaar. Verlichtend, lekker, maar de pijn kwam onherroepelijk terug. In en uit de auto stappen werd steeds lastiger en zitten op de bank 's avonds was al geen optie meer. Ik zat altijd op de grond. Op een morgen werd ik wakker met zoveel last in de onderrug dat ik aanvankelijk dacht dat het aan mijn bed lag. Uit frustratie besloot ik die avond naast mijn bed op de grond te gaan slapen om te zien of het liggen op een harde ondergrond iets zou veranderen aan mijn situatie. Ja, je probeert van alles. Uiteraard was dit niet het geval en kroop ik na 4 uur draaien op de grond weer in mijn eigen bed.
Juli 2018, Portugal. Na twee dagen op ons vakantieverblijf sta ik s' ochtends uit mijn bed. De pijn is ineens zo heftig dat ik lichtelijk in paniek raak. Mijn linkerbeen valt soms uit bij het opstaan en het in de auto stappen doe ik op een manier die bij een man van in de 90 past. Ik was er klaar mee, bij thuiskomst zou ik direct een foto laten maken. Zo gezegd zo gedaan. Ik vroeg mijn huisarts voor een doorverwijzing voor een MRI en pijnstillers. Die pijnstillers deden goed hun werk...heerlijk! Jammer was alleen dat de arts aangaf dat het rommel was die ik niet te lang moest slikken. Tussen de tijd dat ik de doorverwijzing kreeg en uiteindelijk onder de MRI scan lag zaten 6! weken. Idioot hoe lang dat duurde. De neurologie in Haarlem was onderbezet en ik moest er maar mee dealen. Uiteindelijk bekeek ik op 3 oktober samen met de neuroloog de uitslag van mijn scan. Ik zag het meteen, een knoeperd van een hernia. Mijn onderste ruggenwervel lag als een keutel over mijn ruggengraat en drukte tegen mijn zenuwbaan. Vandaar de pijnscheuten in mijn been. Dus toch! De neuroloog was duidelijk: Een hernia hoort binnen een paar weken te verdwijnen. Zo niet dan is operatie de enige weg om van de klachten af te komen. Ik werd doorverwezen naar de neurochirurg en kon daar in de derde week van november pas terecht voor een introductiegesprek. Ik dacht dat ik gek werd. Thuis aangekomen wees iemand mij op de Bergman Clinics, daar zou ik direct terecht kunnen. En daar was niets van gelogen. Binnen anderhalve week had ik het eerste gesprek met de neurochirurg. De man wees mij op de risico's en voordelen van de operatie. Het was een vluchtig gesprek waar ik bij thuiskomst een vreemd gevoel aan over hield. Ik had geen onbeantwoorde vragen maar toch ging het gesprek mij te snel. Desalniettemin besloot ik mij daadwerkelijk te laten opereren. Dat zou binnen twee weken al kunnen plaatsvinden maar omdat ik ondernemer ben had ik eerst de tijd nodig om lopende zaken af te ronden en eventueel over te dragen. De chirurg gaf namelijk het dringende advies om na de operatie minimaal 3 weken de stekker uit al mijn werkzaamheden te halen en om absolute rust voor herstel te nemen. De datum van operatie was gepland, dit zou 26 november zijn.
In de tussentijd had ik al een aantal maanden personal training bij Beat the Box van Jorri van der Aar. Dit deed ik om in conditie te blijven en mijn gewicht op pijl te houden. Jorri was op de hoogte van mijn rugproblemen en ontzag mij van oefeningen die teveel druk op mijn rug zouden geven. Toen de operatiedatum bekend was adviseerde Jorri mij om de crossfittrainingen om te gooien naar krachttrainingen. Dit om mij zo sterk mogelijk de operatie in te sturen en het herstel na de operatie te bespoedigen. De focus lag op de been-, buik- en rugspieren. Aanvankelijk dacht niet alleen ik maar meerdere mensen die mij buiten rondom het sportpark in de meest merkwaardige houdingen in de trapezes zagen hangen, dat dit alles behalve bevorderlijk zou zijn voor mijn rugklachten. De pijnstillers bleef ik slikken. Behalve op de dag van de training.
Twee weken voor de operatie besloot ik te stoppen met de pijnstillers om de pijn weer toe te laten. Het is makkelijker een operatie met risico's in te gaan met voldoende pijn dan dat je niets voelt. Slaat nergens op maar dat was iets tussen mijn oren denk ik. Maar alles wat er gebeurde, de pijn kwam niet terug. Men gaf mij aan dat het wellicht te maken had met het langdurig gebruik van de pijnstilling. Restanten zouden nog in mijn lijf zitten. Iemand anders gaf aan dat het puur een mentaal dingetje was. Een soort onbewust negeren van de pijn omdat ik met spanning de operatie tegemoet ging.
Op maandag 26 november kwam ik aan bij Bergman Clinics in Naarden. Ik zou om 09.00 uur geopereerd worden. Ik werd meegenomen in mijn bed, ingeprikt aan het infuus met antibiotica en de OK in geschoven. De anesthesist en zijn assistent vroegen mij hoe het met me ging. Ik gaf aan gespannen te zijn en het nogal ironisch te vinden dat ik uitgerekend op de dag van operatie geen centje pijn heb, waar dan ook. Ze keken mij verbaasd aan. De chirurg kwam er bij. Hij keek nog verbaasder. Waarom ik niet eerder gebeld had vroeg hij. En of ik écht wel op de hoogte was van de risico's zoals verlamming, interne bloedingen en hersenvochtlekkage. Het hart klopte in mijn keel. Wat moest ik? Ik bedoel, die hernia zat er toch nog? De neuroloog in Haarlem had toch zelf gezegd dat opereren de enige oplossing was om de klachten weg te nemen? Daarnaast, de messen waren geslepen, de narcose stond onder druk om mijn lijf ingespoten te worden, ik kon nu toch niet meer terug? De chirurg durfde het nog wel aan. De anesthesist niet. Hij vertelde mij een heel slecht gevoel te hebben bij deze situatie. BAM, dat was het. Afblazen die handel en heel snel. Ik wilde heel snel weg uit die ruimte. En dat gebeurde ook. 30 minuten later reed ik weer op de A1 richting Spaarndam. Nog eens 30 minuten later zat ik met een halve liter bier in een lunchtent met mijn vrouw bij te komen van de idiote situatie die ik had meegemaakt. Hoe kon ik nou een jaar lang een overduidelijke hernia hebben, maar dat twee weken vóór de operatie alle pijn uit mijn lijf was verdwenen.
Er was één mogelijkheid, de aangepaste trainingen van trainer Jorri. Ze hadden mij lichamelijk sterker gemaakt, de druk op mijn hernia laten verdwijnen en daarmee ook de pijn.
De hele maand december ben ik volkomen pijnvrij doorgekomen, uiteraard met twee personal trainingen per week. Ik kan uiteraard niet garanderen dat elke herniapatient evengoed geholpen is met gelijke trainingen, maar geef het in elk geval de kans. Opereren is een allerlaatste redmiddel weet ik nu. Daarnaast, hoe lekker is het om een manier te hebben gevonden die je lichamelijke klachten doet verdwijnen en tegelijkertijd fit en sterk laat voelen? Inmiddels ben ik sinds begin januari 12 kilo lichter, is mijn rug flexibeler dan ooit en weet ik niet eens meer hoe erg de pijn een half jaar geleden nog was. Ik ben Jorri ongelooflijk dankbaar voor zijn inzet en betrokkenheid. We hebben het samen gedaan.
