03/10/2022
Het is zondagmorgen 8:43u als haar appje binnenkomt.
‘We hebben verdrietig nieuws, gisteren is in ons bijzijn mijn vader overleden. En vannacht heb ik aan je gedacht. Het lijkt ons fijn als jij de ceremoniespreker zou willen zijn.’
Ik staar in de openhaard van ons gehuurde huisje in Wedde en zie voor me hoe trots hij aan haar arm naar voren kwam lopen tijdens hun huwelijk.
Haar vader op wie ze qua karakter en uiterlijk zo lijkt.
Haar getuige die nog van zoveel meer dan alleen haar huwelijk getuige zou moeten zijn.
Haar vriend met wie ze alles kon delen en met wie liefde grenzeloos voelde.
De opa van het kleine jongetje wat sinds zijn overlijden alleen maar Opa opa opa roept terwijl hij te klein is om te bevatten wat er is gebeurd maar lijkt te voelen dat er iets niet klopt.
De man die nog zó nodig was in hun leven…
Terwijl ik de deken wat verder om me heen trek omdat de rillingen over mijn lijf lopen als ik denk aan haar verdriet, spreken we via de app af dat ze me belt na het gesprek met de uitvaartondernemer. Er komt zoveel op haar af, en ze heeft eerst wat houvast nodig. Ik beloof haar er te zijn als ze me nodig heeft…
Een dag later spreken we elkaar. Zodra ik haar stem hoor schiet er een brok in mijn keel en hoor ik dat de tranen over haar wangen lopen. Er klinkt angst in haar stem. Ongeloof en reddeloosheid zelfs. Maar ook zekerheid, verantwoordelijkheidsgevoel, doorzettingsvermogen en het vertrouwen zoals hij haar heeft gegeven. Ze zegt het niet te kunnen bevatten en ik geloof haar.
Dit was zó plotseling, zo in de bloei van zijn leven, juist nu geluk hem zo toelachte…
Ze vertelt me over het afscheid. Het wordt me duidelijk dat ze zijn leven gaan vieren heel mooi dichtbij de natuur. Aangezien ik vrijdag de liefde vier tijden een huwelijk in Staverden, en er donderdag geen plek is, wordt het zaterdag.
Heel intiem en persoonlijk, heel basic qua faciliteiten maar groots in woorden, liefde en herinneringen.
Hoe gek het misschien ook klinkt; terwijl ik haar spreek kijk ik uit naar het gesprek over haar vader. Een gesprek wat zal voelen als een walk down memory lane, met heerlijke hoogtepunten en forse wind tegen. Een gesprek over de man die ik mocht leren kennen als vader en als getuige. De man die ik trots naar haar heb zien kijken. De man die me warm omhelsde na hun huwelijk. De man, vader en opa die nog lang niet gemist kan worden…
Ik kijk uit naar de mooie herinneringen over hem zodat ik hier woorden aan mag geven die eer doen aan wie hij was en altijd zal zijn.
Ik slik de brok in mijn keel weg, want haar verdriet voelt confronterend nu ik weet dat ik twee dagen na deze afscheidsviering van de 81ste verjaardag van mijn éigen vader mag vieren. Maar ik voel me vastberaden en zal mijn uiterste best doen om hem het afscheid te geven wat hij verdiend. Een afscheid wat zij verdienen. Een afscheid wat kracht en richting zal geven en troostend zal voelen.
Lieve Peter, met de mensen die je zo lief had zullen we jouw leven zaterdag vieren. Uitspreken wat nog niet was gezegd, koesteren wat was en met jou in alles verweven, geven we je terug aan de aarde op een prachtige plek in de natuur.
