17/10/2025
Zullen we weer met de emotiekaarten werken?, vraagt ze, want er is wel wat veranderd.
Ik ben verbaasd over haar vraag, maar blij verrast.
Ze is 13 jaar nu, en haar hele systeem heeft alleen nog maar onveiligheid gevoeld.
Onveilige hechting, een pestverleden, grensoverschrijdend gedrag.
De beschermer in haar brein was hard aan het werk en nog.
Alle lagen naar voelen, verbinden en leren waren afgesloten.
In al die tijd dat ze bij mij is heb ik haar alleen maar de veilige bedding gegeven.
Doelen rondom stotteren losgelaten.
Stapje voor stapje haar lijf laten voelen dat ze zo WELKOM is. Met ALLES.
En ja, naast mij is er vorig jaar ook andere hulp mogen komen. Ook een fijne therapeut die met haar lichaamsgericht is gaan werken.
Heel langzaamaan opent ze zich.
Voor het eerst weet ze hoe verschillende emoties in haar lijf voelen.
Ze wist het echt niet, deed maar na wat ze bij anderen zag.
Ze zegt me: nu kan ik erover praten, want ik voel me veilig bij jou.
Ze heeft nog een lange weg te gaan, maar ik blijf dichtbij.
Ook ik mag nog meer lichaamsgericht met haar gaan werken vanuit de reflexintegratie.
Voor het eerst heeft ze een soort van vriendinnetje op school. Haar grote wens is om haar ooit te durven vragen iets leuks te doen na school.
Die stap is nog te groot.
Maar ze zit al naast haar in de pauze, en praat.
Ik weet hoe groots dit is voor haar.
Ik ben geraakt als ze de kaart 'blij' pakt.
Nog een lange weg te gaan, maar ik blijf dichtbij.
En met heel mijn hart heet ik haar welkom 💛