26/08/2026
Het zit er weer op.. 4 heerlijke weken naar ons tweede thuis. Het is ondertussen traditie geworden dat ik hier een stukje over schrijf. Mocht je hier geen zin in hebben, dan kom ik nu alvast tot het punt; ENZO is weer open! Vind je het wel leuk..lees dan gerust verder;
Ik probeer altijd oprecht en vanuit mijn hart te schrijven. Maar het feit is dat mijn hart overloopt. Ik zou zo graag uitleggen hoe het daar is, dat het moeilijk is al deze gedachten kort samen te vatten.
Enzo komt zoals jullie ondertussen als vaste lezers weten uit een klein bergdorp in Zuid Italie. Een dorpje dat eigenlijk een fractie is van een grotere gemeente. En juist in deze fractie speelt onze vakantie zich grotendeels af.
Het feit dat je aankomt na 1900 km en weet dat het huis van Enzo’s mama al ruikt naar il sugo. Ze heeft alle dingen waarvan ze weet dat wij die lekker vinden al voorbereid. Liefde en gemis worden daar getoond door eten klaar te maken, en iedere middag schuiven we aan. Dat is oprecht haar love language. Zeker nu wij, en dus ook zij, ouder worden realiseer je je des te meer hoe bijzonder het is en hoezeer wij dat moeten koesteren. Thuiskomen in ons eigen huis (dat ooit van Enzo’s opa en oma was) waar de bedden vers opgemaakt zijn door Enzo’s allerliefste zus. De appjes van al onze vrienden tijdens de reis. Dát alles maakt dat ons hart overloopt als we dat simpele dorp inrijden.
Daar aangekomen vliegen de dagen voorbij, gevuld met z’n allen hangen voor de bar, praten over van alles en niets. Afspreken is niet nodig, de door mij zo gehate agenda hier in Nederland kennen ze niet, we zien ons gewoon daar. Iedere dag, om 12.45 uur net voor de lunch, rond een uur of 18.00 na het werk.
De vele dorpsfeesten, het feest van de boon, het feest van het speenvarken, het feest van de wijn. Er is er elke dag wel één en is die er niet gaan we gewoon samen eten. En dan ferragosto..vier dagen in de bergen, met pizzaoven en al. Vier dagen eten en drinken, zonder telefoon, zonder niks. Het feit dat iedereen elkaar kent, de kinderen opgroeien in een geborgenheid van een klein dorp waar iedereen op je let, zoveel aandacht voor elkaar. Voor hen is het normaal. Voor ons zeker niet. Begrijp me niet verkeerd, wij Nederlanders hebben genoeg dingen die beter bij ons zijn (sorry Pergolezen) maar dat, die verbondenheid, geborgenheid, geen agenda, waar iedereen elkaar kent.. dat is iets waar wij een voorbeeld aan mogen nemen. Ik weet dat het niet realistisch is, we leven nu eenmaal in een gestructureerd, overgeorganiseerd land, zonder lange lunchpauzes, waar te laat komen bijna een zonde is en punctualiteit en efficiëntie hoog in het vaandel staan. Maar hoe gelukkig zijn wij dat we Pergola ook ons thuis mogen noemen, dat we deel uitmaken van deze mooie gemeenschap.
We hebben ook nog 5 dagen Puglia gedaan met het hele gezin en de liefste vrienden. Iedereen met jongvolwassen kinderen weet hoe waardevol dat is. Het huis direct aan die bizar heldere zee, de heerlijke etentjes, de mooie gesprekken. Enorm genieten.
Alles hierboven samen maakt dat we een prachtige tijd hebben gehad in Italië. Uitgerust? Niet echt! Gelukkig? Absoluut!
Nu weer terug naar ons leven hier, op heel veel manieren ook mooi. We hopen dat jullie een mooie zomer hebben gehad. Ik heb er niets van mee gekregen, want vier weken geen socials geopend (knap he). En dan is één van de eerste dingen die ik doe een stuk voor de socials schrijven. De ironie ontgaat me niet, maar goed..
We zijn blij jullie weer te zien. A dopo
