07/04/2026
Aan het einde van dit jaar sluiten de deuren van Noor in Groningen / Hoogkerk.
Niet met haast, niet met spijt, maar met het besef dat alles wat waardevol is, ook vergankelijk is. Zoals een seizoen dat voorbijgaat, een bloem die bloeit en weer verdwijnt, zo heeft ook deze plek zijn moment gehad.
Soms verandert de wereld om een plek heen op een manier waar je zelf geen richting meer aan kunt geven. Dan komt er een moment waarop je moet buigen voor wat zich aandient, hoe dierbaar alles ook is. En tegelijk opent zich ergens anders weer ruimte voor iets nieuws, al is dat nog niet altijd zichtbaar.
Hier zijn avonden gedeeld, gesprekken gevoerd, smaken ontdekt en herinneringen ontstaan die blijven, juist omdat ze niet voor altijd konden duren. In dat besef schuilt iets zachts. Iets moois. Mono no aware noemen ze dat in Japan. Het stille ontroeren door de tijdelijkheid van dingen.
Noor was nooit alleen een plek, maar een verzameling momenten tussen mensen. En die momenten dragen we met ons mee, lang nadat de lichten zijn gedoofd en de deuren zijn gesloten.
Dank aan iedereen die hier is binnengekomen, is blijven zitten, heeft gelachen, geproefd, geluisterd en mee heeft gemaakt wat Noor voor even mocht zijn.
Aan het einde van dit jaar sluiten de deuren.
Maar wat hier heeft bestaan, verdwijnt niet. Het beweegt mee, vindt een andere vorm en krijgt ergens opnieuw adem.
We zouden het ontzettend leuk vinden als jullie je mooiste of leukste herinnering aan Noor met ons willen delen. En natuurlijk hopen we jullie dit jaar nog minstens één keer bij ons te zien. Mocht dat niet lukken, dan kruisen onze paden zich vast ergens anders weer. Daar geloven we heilig in.��
x Jeroen & Marleen
