Hello" cafe

18/07/2017

15/04/2017

အျကတ္ေန့

04/04/2017

ဒီနွစ္ သျကၤန္ေတာ့ ကေလးေတြနဲ့ အိမ္မွာပဲ

16/03/2017

လား႐ွိုးျမို့ ရပ္ကြက္(၉)သဲအင္းဂူေက်ာင္းတိုက္
ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္ စ်ာပနပြဲ အတြက္
Hello မိသားစုမွ ....
ဆရာေတာ္ တစ္ပါး က်ပ္ ၃၀၀၀၀ နွုန္း ျဖင့္
ဆရာေတာ္ အပါး ၄၅ ပါး အတြက္ လွဴဒါန္းပါတယ္ခင္မ်ား။
မိတ္ေဆြမ်ား သာဓု ေခၚနိုင္ရန္ ကုသိုလ္ အမ်ွေပးေ၀ပါတယ္ဗ်ား။

31/08/2016

“ေရခဲျခစ္ႏွင့္ ေရခဲခ်စ္” (မစႏၵာ)

“ကိုေရခဲ”

မစိန္ျမက မာဆတ္ဆတ္ ေခၚသည္။ အိမ္ခါးပန္းကို ေခါင္းအံုးၿပီး အိပ္ေနေသာ လင္ေတာင္ေမာင္ ကိုေရခဲအား ခပ္စူးစူးၾကည့္သည္။

“ဘာလဲဟ”

ကိုေရခဲက သူ႔လက္ထဲမွ ေဆးလိပ္တုိကို ႏုိ႔ဆီခြက္လြတ္ထဲမွာ လွမ္းထည့္ရင္း ေပ်ာ့နဲ႔နဲ႔ထူးသည္။

“ဒီအေကာင္ ဖ်ားေနတာ ၾကာလွၿပီေတာ့”
“ဟုတ္လား”
“ေခ်ာင္းကလည္း တဟြတ္ဟြတ္နဲ႔”
“အင္း”
“လည္ပင္းကလည္း နာတယ္တဲ့၊ တစ္ခုခုလုပ္မွ ျဖစ္မယ္”
“ေဟ ဘာလုပ္ခ်င္လို႔လဲ”
“ေဆးခန္းေလး ဘာေလးသြား၊ ဆရာဝန္ေလး ဘာေလးျပၾကည့္ဦးေပါ့”
“သြားေလကြာ”
“ဟင္း သြားတာက လြယ္လိုက္တာ၊ ဘယ္မွာလဲ ပိုက္ဆံ”
“ဟင္ မေန႔က အစိတ္ကေရာ”
“ဆန္ဝယ္ရတယ္၊ ဆီဝယ္ရတယ္၊ အႀကီးေကာင္ႀကီး စာအုပ္ဖိုးေပးရတယ္၊ ေတာ္ျပန္ယူသြားတာက ငါးက်ပ္၊ မနက္က ဟင္းခ်က္ဖို႔ ငါးဝယ္ရတာ ေျခာက္က်ပ္၊ က်ဳပ္လက္ထဲမွာ ၃၅ျပားပဲ ရွိေတာ့တယ္”
“ဒါဆိုလည္း နက္ျဖန္က်မွပဲ သြားေတာ့ေပါ့ကြာ”

ကိုေရခဲက ခပ္ေအးေအးေျပာကာ မီးျငိမ္းခါနီးေနေသာ ေဆးလိပ္တုိကို ျပန္၍ေကာက္ယူသည္။ မ်က္စိကုိေမွးၿပီး ဆက္တိုက္ဖြာ႐ိႈက္သည္။

“ကိုေရခဲေနာ္၊ ရွင္က ဖေအ သိရဲ႕လား၊ ဖေအဆိုတာ ဖေအစကား ေျပာ၊ အဖ်ားအနာဆုိတာ နက္ျဖန္သန္ဘက္ ေစာင့္လုိ႔ရသလား၊ ေတာ္ၾကာ ဆိုးသည္ထက္ ဆုိးလာေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲ”
“ဪ မိန္းမရယ္၊ ငါလည္း ဘယ္တတ္ႏုိင္ပါ့မလဲ၊ ငါရွာလို႔ရသမွ် တစ္ျပားမက်န္ အကုန္အပ္ေနတာပဲ၊ ဒီၾကားထဲက မေလာက္ဘူး၊ ေဆးတိုက္သြားစရာ ပိုက္ဆံမရွိဘူးဆုိေတာ့ ငါဘာလုပ္ရမလဲ၊ ဓားျပ ထြက္တိုက္ရမလား”

ကိုေရခဲက စိတ္ညစ္ညဴးစြာေျပာသည္။ သူ႔ကုိ မ်က္ေစာင္းႀကီးခဲ၍ ၾကည့္ေနေသာ မိန္းမအား ခပ္ေစြေစြလွမ္းၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းခ်သည္။

“ေတာ့ကိုေျပာလုိက္ရင္ ဒါမ်ိဳးခ်ည္းပဲ၊ ေတာ္ရွာလို႔ရသမွ် ပိုက္ဆံေလး တစ္ပဲေျခာက္ျပားကို မွန္မွန္အပ္တုိင္း ေတာ့္ကိုယ္ေတာ္ တကယ့္ လင္ေကာင္း လင္ျမတ္ႀကီး ထင္မေနနဲ႔”

မစိန္ျမက ေအာ္သည္။ သူ႔ေပါင္ေပၚ ဖက္တက္ေနေသာ အငယ္ဆံုးေကာင္ကို လက္ႏွစ္ဖက္ဆြဲၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ႔ ေဆာင့္ခ်လိုက္သည္။

“ငါ့မွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး မဟုတ္ဘူးဟဲ့၊ ဗိုက္ထဲမွာ တစ္ေကာင္ရွိေသးတယ္။ အားတုိင္းယားတုိင္း ကုတ္ကတ္တက္မေနၾကနဲ႔၊ တကတဲ” ဟူေသာ အသံႏွင့္အတူ ဖင္ေညႇာင့္႐ုိးေအာင့္သြားေသာ အငယ္ေကာင္၏ အသံကပါ ၿပိဳင္ၿပီးထြက္လာသည္။

“ေတာ္ႀကီးေၾကာင့္ လူျဖစ္လာတဲ့ သတၱဝါေတြ ၾကည့္စမ္း၊ အျပင္မွာက ေလးေကာင္၊ ေဟာဒီဗိုက္ထဲမွာ တစ္ေကာင္၊ ေတာ္ႀကီးရတဲ့လခက တစ္လမွ သံုးရာရယ္၊ ကဲ ဒီပါးစပ္ေပါက္ေတြကို ဝေအာင္ ဘယ္လိုေကၽြးရမလဲ”

ကိုေရခဲက သက္ျပင္းခ်မိျပန္သည္။

“ဒါကေတာ့ မင္းစီမံသမွ်ပဲ မဟုတ္လား မိန္းမရယ္၊ ငါလည္း အပို တစ္ျပား မသံုးပါဘူး။ မင္း ကန္စြန္းရြက္နဲ႔ေကၽြးလည္း မ်ိဳခ်လိုက္တာပဲ၊ ငါးပိရည္နဲ႔ေကၽြးလည္း မ်ိဳခ်လိုက္တာပဲ။ အသားစားမယ္၊ ငါးစားမယ္ ေျပာဖူးသလား၊ ငါသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ဝက္ေခါင္းသုပ္ေတာင္ ငါးမူးဖိုးေလာက္ ဝယ္စားဖူးသလား”

ကိုေရခဲက သူ႔ပံုစံအတုိင္း ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ျပန္ေျပာသည္။ သူ႔ကုိစူးစူးဝါးဝါး ၾကည့္ေနေသာ မိန္းမအား ျပန္မၾကည့္ဘဲ သူ႔မိန္းမ၏ စြဲခ်က္အတုိင္း သူ႔ေၾကာင့္ လူျဖစ္လာရေသာ သတၱဝါေလးေကာင္ကို လွမ္းၾကည့္သည္။

ငါးႏွစ္ခြဲအရြယ္ အႀကီးေကာင္က စာရြက္လြတ္ တစ္ရြက္ေပၚတြင္ ခဲတံတုိ တစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ အ႐ုပ္ေရးေနသည္။ သူ႔အနားတြင္ ဖ်ားေနသည္ဆုိေသာ ႏုိ႔ညႇာေကာင္က ထုိင္ေနသည္။ ခႏၶာကိုယ္ အေပၚဘက္တြင္ ဖလန္နယ္ အက်ႌေလးကို ဝတ္ထားေသာ္လည္း ေအာက္ဘက္တြင္ေတာ့ ေဘာင္းဘီတုိေလးပင္ မပါ။ အလတ္မေလးကေတာ့ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ပင္ ရွိေသးေသာ္လည္း မိန္းကေလးမုိ႔ သိတတ္သည္။ ငိုေနေသာ ေမာင္အငယ္ဆံုးေလးကို လာၿပီးေခ်ာ့ေနသည္။ မႏုိင့္တနိုင္ႏွင့္ ဆြဲ၍ခ်ီသည္။

“အင္း ေနာက္ေလးငါးလဆုိရင္ ေနာက္တစ္ေကာင္ ေရာက္လာဦးမယ္၊ ဘာတတ္ႏုိင္ပါ့မလဲကြာ။ ဘုရားေပးတာ မတားေကာင္းပါဘူး။ ဒီ မိန္းမကလည္း လူမဟုတ္ဘဲ ဝက္သာဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ အဖိုးတန္မလဲ မသိပါဘူး။ သားေပါက္က ေကာင္းလိုက္တာ၊ တစ္သားနဲ႔ တစ္သားကလည္း နီးလိုက္တာ လြန္ေရာ။ ေနာက္ၿပီး ငါ့ကိုခ်ည္းပဲ ေတာ္ႀကီးေၾကာင့္ ေတာ္ႀကီးေၾကာင့္နဲ႔ လက္ညႇိဳထုိးေတာ့တာပဲ”

သူကေတြးရင္း ျပံဳးမိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ လက္ဝဲနံေတာင္းမွ လက္ယာနံေတာင္းသို႔ ေျပာင္း၍အိပ္ရန္ ဟန္ျပင္သည္။ သို႔ေသာ္ မိန္းမက “အဲဒါ ဘယ္လို လုပ္မတံုးေတာ့” ဟု ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ ေအာ္လုိက္ေတာ့ သူလန္႔သြားသည္။ ဘာကိုဘယ္လိုမ်ား လုပ္ခ်င္လို႔ပါလိမ့္ဟု အေျပးအလႊား စဥ္းစားရင္း မ်က္ေတာင္ကို တဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္သည္။

“ဒီအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ကာလနာတုိက္သြားမွာပဲ၊ ဖ်ားေနတာ သံုးရက္ရွိၿပီ။ ဟဲ့ေကာင္ေလး လာစမ္း ဒီကို”

မစိန္ျမက ႏုိ႔ညႇာေကာင္ကို လွမ္းဆြဲကာ ခႏၶာကိုယ္ ေအာက္ပိုင္းအား ပုဆုိးေဟာင္းတစ္ထည္ႏွင့္ ပတ္ေပးသည္။

“ကြမ္းယာဆုိင္က ေဆးေလးဘာေလး ဝယ္တုိက္မၾကည့္ဘူးလား၊ ပါရာစီတေမာေလး ဘာေလးေပါ့”
“တုိက္တုန္းခဏ ေခၽြးထြက္ၿပီး ေနာက္ေတာ့ အဖ်ားျပန္တက္တာပဲေတာ့၊ လည္ေခ်ာင္းကလည္း နာသတဲ့”
“ဒီလိုဆုိလည္း ေခါင္းရင္းခန္းက ေဒၚေဒၚေအးဆီမွာပဲ ေခ်းပါေတာ့လားကြာ”

ေဒၚေဒၚေအးက ေငြတုိးေခ်းစားသူျဖစ္ေသာ္လည္း အေပါင္ပစၥည္း မပါလွ်င္ သိပ္ေခ်းခ်င္သူ မဟုတ္။

“ကိုေရခဲ သြားလိုက္မလား”
“ဟာကြာ၊ မင္းပဲ သြားလိုက္ပါ”

မစိန္ျမ၏ မ်က္ေစာင္းကို ရင္ဆုိင္ရျပန္သည္။

ပိုက္ဆံလိုခ်င္ေသာ္လည္း ေဒၚေဒၚေအးဆီသို႔ မစိန္ျမ မသြားခ်င္ေပ၊ ေအးေအးေနခ်င္ေသာ ကိုေရခဲကေတာ့ မစိန္ျမထက္ ႏွစ္ဆပိုၿပီး မသြားခ်င္ေပ။

“ဒီမိန္းမႀကီးဆီမွာ အေပါင္ပစၥည္း မပါဘဲ ပိုက္ဆံ သြားေခ်းရမယ့္အစား က်ားဖင္ပဲ ႏိႈက္လိုက္ခ်င္ေသးတယ္”
“ဘာလို႔လဲ ေမေမ၊ က်ားဖင္ထဲမွာ ပိုက္ဆံရွိလို႔လား”

အ႐ုပ္ေရးေနေသာ အႀကီးေကာင္က ေခါင္းေထာင္လာၿပီး အူတူတူႏွင့္ ေမးသည္။ ကိုေရခဲက အတီးအတႏိုင္လွေသာ သူ႔သားႀကီးကို လွမ္းၾကည့္ရင္း “အင္း အႀကီးဆံုးဆုိေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ေပါတာပဲ ထင္တယ္” ဟု ေတြးမိစဥ္ မစိန္ျမက “ေသမင္း ရွိတယ္ဟဲ့၊ ေသမင္း” ဟု ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ ေအာ္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ၾကမ္းေပၚမွ ဖန္ေဂၚလီလံုးကို ေကာက္ၿပီး ပါးစပ္ထဲထည့္မည္ ျပင္ေသာ အငယ္ေကာင္ကို လွမ္းဆြဲသည္။ လက္ကို အတင္းေျဖကာ ေဂၚလီလံုးကို လုယူသည္။

“ဒီေဂၚလီလံုးကို ဟိုပစ္ ဒီပစ္နဲ႔ေနာ္၊ ကေလးနားမွာ မထားနဲ႔ ဆုိရင္လည္း မရဘူး၊ ငါလႊင့္ပစ္မိမယ္ သိလား”

ပါးစပ္ကသာ လႊင့္ပစ္မိမယ္ဟု ေျပာေသာ္လည္း လက္ကေတာ့ တကယ္ပင္လႊဲၿပီး အိမ္အျပင္သုိ႔ လႊင့္ပစ္လိုက္သည္။ ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္သြားေသာ အႀကီးေကာင္ကို မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းႏွင့္ ၾကည့္သည္။ “ငိုရဲ ငိုၾကည့္၊ ေက်ာေကာ့သြားမယ္” ဟု အသံတိတ္ ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္၍ အႀကီးေကာင္က ေအာ္ၿပီး မငိုရဲရွာေပ။ ေဂၚလီေလး က်သြားရာ အိမ္ေရွ႕ ေရဘံုဘုိင္အနီးမွ ေငြပန္းပင္အုပ္အုပ္ ေနရာကို အေမာတေကာ လိုက္ၾကည့္ရင္း နက္ျဖန္က်မွျပန္ရွာမယ္ဟု အားတင္းလိုက္ရဟန္ ရွိသည္။

ေပၚေပါက္လာေသာ အခြင့္အေရးကို ကိုေရခဲက အျပည့္အဝ အသံုးခ်လိုက္ႏိုင္သည္။ မစိန္ျမ၏ မ်က္လံုး သူ႔အေပၚမွ လြဲဖယ္သြားသည္ႏွင့္ နံရံဘက္ကို ေဘးကင္းရန္ကင္း မ်က္ႏွာမူၿပီးၿပီမို႔ မ်က္စိ ေတာ္ေတာ္ေအးသြားသည္။ မစိန္ျမ၏မ်က္ေစာင္းကို ရင္ဆုိင္စရာ မလိုေတာ့။ သူ႔ေက်ာမွာ မ်က္စိ ပါမလာေလေတာ့ ေက်ာဘက္မွေနၿပီး ၾကည့္ခ်င္သလိုၾကည့္၊ အခုိးထြက္ေအာင္ ၾကည့္ၾကည့္၊ မီးထြက္ေအာင္ ၾကည့္ၾကည့္ ဘာမႈစရာမလို။ အမ်ိဳးစပ္ခ်င္းစပ္လွ်င္ ဝက္ႏွင့္သာ အမ်ိဳးစပ္ႏုိင္ၿပီး နဂါးေသြး တစ္စက္တေလပင္ ပါမည္မဟုတ္သည့္ မစိန္ျမ၏ မ်က္ေစာင္းေၾကာင့္ ျပာမက်၊ မီးမေလာင္သည္ကလည္း ေသခ်ာသည္။

ဆူသံ၊ ေဆာင့္သံ၊ ဆဲသံ၊ ဆုိသံ ကေလးငိုသံမ်ားကိုလည္း ထည့္တြက္စရာ မလို။ မည္မွ် ဆူညံေသာအသံ ျဖစ္ပါေစ၊ နားထဲသို႔ မဝင္ဘဲ လွ်ံထြက္သြားေအာင္ နားေထာင္တတ္ေသာ အက်င့္ကုိ ရခဲ့သည္ကား ၾကာေခ်ၿပီ။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ကိုေရခဲသည္ မၾကာမီမွာပင္ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းသို႔ ေရာက္သြားေလေတာ့သည္။

* * *

မေထြးစိန္ကမ္းေပးေသာ တစ္ဆယ္တန္ လတ္လတ္ကေလးကို ဆတ္ခနဲ ဆြဲယူကာ အထက္ဆင္ၾကားထဲ လိပ္ထည့္လိုက္သည္။

“ျပန္ေတာ့ေရြးေနာ္ အစ္မ”
“ေအးပါဟယ္၊ ငါ့ထဘီက ငါးဆယ္ေလာက္ တန္တာ၊ အဆံုးမခံပါဘူး”
“ဒါကေတာ့ အသစ္ေဈးကိုး အစ္မရဲ႕၊ အစ္မဝတ္ထားလို႔ ေဟာင္းေနတာလည္း ၾကည့္ပါဦး”

ဟုတ္ေတာ့လည္း အဟုတ္သားပင္။ သူ ဖန္တစ္ရာေတေအာင္ ဝတ္ထားသျဖင့္ ပါတိတ္ထဘီက အဆင္အေသြးပင္ မွိန္ေနေခ်ၿပီ။

“ငါ ျပန္ေရြးမွာပါဟယ္ စိတ္ခ်၊ ငါ့ထဘီကို တစ္ဆယ္နဲ႔ အဆံုးမခံပါဘူး၊ တကတဲ”

မစိန္ျမက ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ ေျပာၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္ ျပန္သြားသည္။ ေတာ္ၾကာ ေဆးခန္းပိတ္သြားလွ်င္ ဆရာဝန္မျပျဖစ္ဘဲ ျဖစ္ေနေခ်ဦးမည္။

“မစိန္ျမ ဘယ္နားက ျပန္လာတံုး”
“ဒီနားကပဲ”

မ်က္ေစာင္းထိုးအိမ္မွ လွလွခ်စ္က ႏႈတ္ဆက္သည္။ အိမ္ေလွကားထစ္တြင္ ငုတ္တုတ္ထုိင္ရင္း လမ္းမဘက္သို႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနသည္။

“လင္ေတာ္ေမာင္ မလာေသးဘူးလား”
“ထံုးစံအတုိင္းပဲ မစိန္ျမေရ၊ သန္းေခါင္သန္းလြဲက်မွ မူး႐ူးၿပီးျပန္လာမယ္ ထင္ပါရဲ႕၊ စိတ္ညစ္ပါတယ္”

လွလွခ်စ္က အသံႏြမ္းႏြမ္းေလးႏွင့္ ေျပာသည္။

“ကိုေရခဲတို႔မ်ားေတာ့ ေအးလိုက္တာေနာ္၊ အေသာက္အစား အေပ်ာ္အပါး ေလာင္းကစား ဘာဆုိဘာမွ မရွိဘူး၊ တကယ့္ကုိ ေရခဲတံုးပဲ”

တစ္ဆက္တည္း ခ်ီးက်ဴးေတာ့ မစိန္ျမ စိတ္တုိသြားသည္။ သူ၏ အိမ္ေထာင္သက္ ခုနစ္ႏွစ္တာ အေတြ႕အၾကံဳအရေတာ့ မစိန္ျမသည္ ကိုေရခဲ အရက္ေသာက္ခ်င္ ေသာက္ပါေစ၊ ဖဲ႐ုိက္ခ်င္ ႐ုိက္ပါေစ၊ သုိ႔ေသာ္ သားေရး သမီးေရး၊ ေနေရး ထုိင္ေရး၊ ရပ္ေရး ရြာေရး၊ အိမ္မႈကိစၥ အေသးအဖြဲေလးေတြကို “မင္း ၾကည့္လုပ္ေလကြာ” ဟုလႊဲကာ နံရံဘက္လွည့္ၿပီး တခူးခူးေဟာက္ကာ အိပ္တတ္သူ မဟုတ္ဘဲ တုိင္တုိင္ပင္ပင္ ေျဖရွင္းတတ္သူျဖစ္လွ်င္ ေတာ္ပါၿပီဟု မၾကာခဏ စိတ္ကူးမိေနသည္။

“က်ဳပ္ကေတာ့ အဲဒီေရခဲတံုးႀကီးကို ေရခဲတုိက္ထဲေတာင္ ပို႔ပစ္ခ်င္ေနၿပီ ေတာ္ေရ႕”

မစိန္ျမက မၾကည္မသာေျပာၿပီး ထြက္လာခဲ့သည္။ ေျခရင္းအိမ္က လင္မယား ရန္ျဖစ္ၾကတုန္းက“မင္းကို တစ္သက္လံုး အိမ္ဦးခန္းမွာတင္ၿပီး ဆီဦးေထာပတ္ ေကၽြးပါ့မယ္လို႔ ငါကတိေပးခဲ့ဖူးလို႔လား” ဟူေသာ ေယာက္်ား၏စကားကုိ သတိရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ သူႏွင့္ လက္မထပ္ခင္က “ကုိက ေအးေအးေဆးေဆး ေနခ်င္တာပါပဲကြာ၊ အရက္ေသာက္ ဖဲ႐ုိက္လည္း ဝါသနာမပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဒီတစ္သက္မွာ မင္းတစ္ေယာက္တည္းကိုသာ ခ်စ္ဖူးတာပါ။ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝ ေရာက္ရင္လည္း ေပြေပြရႈပ္ရႈပ္ မလုပ္သင့္တာေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ဖူးဆိုတာ ေဟာဒီ ကမၻာေျမႀကီးကိုေတာင္ သက္ေသတည္ၿပီး ေျပာရဲပါရဲ႕ကြာ” ဟု ကိုေရခဲ ေျပာခဲ့ေသာ စကားကို သတိရသည္။

“မလုပ္သင့္တာ မလုပ္တာနဲ႔ မၿပီးဘူးေတာ္ေရ႕၊ လုပ္သင့္တာကိုလည္း လုပ္ရဦးမယ္”

မစိန္ျမက စိတ္ထဲမွ ေအာ္ေျပာေနမိသည္။

စိတ္ထဲမွ မဟုတ္ဘဲ ပါးစပ္မွ ေအာ္ေျပာလွ်င္လည္း ကိုေရခဲက ၾကားမည္မဟုတ္။

တခူးခူးႏွင့္ေဟာက္ကာ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။

* * *

“ကဲ ေနာက္တစ္ေယာက္လာ”

ဆရာဝန္ေလး၏ အသံၾကားေတာ့ မစိန္ျမသည္ အငယ္ဆံုးေကာင္ကို ခ်ီရင္း ေဆးခန္းထဲသုိ႔ ဝင္ခဲ့သည္။ တအိအိငိုေနေသာ နို႔ညႇာေကာင္က သူ႔ထဘီစကို တန္းလန္းဆြဲၿပီး ေနာက္မွပါလာသည္။ ႏုိ႔ညႇာေကာင္၏ ေနာက္တြင္ေတာ့ ေလးႏွစ္အရြယ္ သမီးႏွင့္ ငါးႏွစ္ခြဲရြယ္ သားတုိ႔က ဆုတ္ကန္ကန္ လိုက္လာၾကသည္။

“ဟ အင္အားေကာင္းလွေခ်ကလား”

ဆရာဝန္ မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ သားအႀကီးက ႏွာရည္ေတြ တရႊဲရႊဲ ရိႈက္သြင္းေနသည္။ အလတ္မေလးက ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ ဆုိးသည္။ နို႔ညႇာေကာင္က ငိုေနသည္။ အငယ္ဆံုး ေကာင္ေလးကလည္း ရႊင္ရႊင္လန္းလန္း မရွိလွ။ ကိုယ္ေလးလက္ဝန္ႀကီးႏွင့္ အေမကလည္း ျဖဴတူတူ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့မုိ႔ ဆရာဝန္၏ အျမင္တြင္ေတာ့ သူတုိ႔အားလံုး လူမမာပံု ေပါက္ေနၾကေလသည္။

“ကိုင္း ေနမေကာင္းတာက ဘယ္သူလဲ”

ဆရာဝန္ကေမးေတာ့ မစိန္ျမသည္ ညာဘက္လက္ႏွင့္ ခ်ီထားေသာ ကေလးကို ဘယ္ဘက္လက္ႏွင့္ ေျပာင္းခ်ီသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူ႔ထဘီစကို ဆြဲထားေသာ ႏုိ႔ညႇာေကာင္အား လွမ္းဆြဲသည္။ ႏုိ႔ညႇာေကာင္က အဆြဲ မခံ။ ထဘီထဲသို႔ တိုးဝင္ရင္း “ေဆးထုိးဘူး၊ ေဆးထိုးဘူး” ဟု ေအာ္ေလသည္။

“လာ လာ ဦးဦးက မထုိးပါဘူးကြ”

ဆရာဝန္၏ အသံၾကားေတာ့ ႏို႔ညႇာေကာင္က ပိုၿပီးငိုေလသည္။ မစိန္ျမက လက္ေပၚမွ ကေလးကို ခါးထစ္ခြင္ခ်ီလိုက္ၿပီး ၾကမ္းေပၚတြင္ ဖင္တရြတ္ဆြဲ ထုိင္ခ်ေနေသာ ႏုိ႔ညႇာေကာင္ကို ကုန္း၍ဆြဲသည္။ ဆရာဝန္ဆီသုိ႔ တြန္း၍ပုိ႔သည္။ ဆရာဝန္က လွမ္းဆြဲၿပီး နဖူးကို စမ္းၾကည့္ေတာ့ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ ဆုိးေနေသာ ႏုိ႔ညႇာေကာင္က ပဋိသႏၶာရ စကားကို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလး ဆုိလုိက္သည္။ “ေအ႐ုိးႀကီး” တဲ့။

“ဟ ဒီပုဂိ္ၢဳလ္ေလးက တယ္ၾကမ္းပါလား”

သူတို႔ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ေဆးခန္းလာဖြင့္ထားသည္မွာ တစ္ႏွစ္ခန္႔ရွိၿပီျဖစ္၍ ထုသားေပသား ရေနၿပီျဖစ္ေသာ ဆရာဝန္ကေလးက ခပ္ျပံဳးျပံဳး မွတ္ခ်က္ခ်သည္။

“ကိုယ္က ေတာ္ေတာ္ပူေနတာပဲ၊ ဖ်ားေနတာ ဘယ္ႏွရက္ ရွိၿပီလဲ”
“သံုးရက္ေလာက္ ရွိၿပီ”
“ေစာေစာက ဘာလို႔ မလာလဲဗ်ာ”
“လာခ်င္တာေပါ့ ဆရာရယ္၊ ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံက ရွာရေသးတာ”

မစိန္ျမက ခပ္ရွင္းရွင္းပင္ ေျပာသည္။ ထုိ႔ျပင္ ႐ုိး႐ုိးသားသား ဝန္ခံရလွ်င္ ဆရာဝန္ကေလးက သနားၿပီး ပိုက္ဆံေလွ်ာ့ယူေလမလား ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လည္း ပါေလသည္။

“လည္ေခ်ာင္းထဲ နာတယ္ေျပာတယ္ ဆရာ”
“ဟုတ္လား ၊ ကဲ သားသား ပါးစပ္ဟစမ္း”
“ဟ ဘူး”
“ခဏေလးပါကြာ ေနာ္”
“ဟ ဘူး”
“ဦးဦးက ဘာမွမလုပ္ပါဘူး၊ သားသား အာေခါင္မွာ အ႐ုိးစူးေနသလားလို႔ ၾကည့္ေပးမလို႔၊ ေတြ႕လား ေဟာဒီမွာ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး”

ႏုိ႔ညႇာေကာင္က ဆရာန္ဝန္ကို မယံုမရဲၾကည့္ၿပီး သူ႔ပါးစပ္ကုိ မဟခ်င္ ဟခ်င္ႏွင့္ ဟေပးသည္။

“ဟာ နည္းတဲ့ အာသီးႀကီး မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဖ်ားတာ”

ဆရာဝန္ကေလးက ႏုိ႔ညႇာေကာင္၏ အာေခါင္ကုိ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးေလးႏွင့္ အေသအခ်ာ ထိုးၾကည့္သည္။

“ေဟ့ ခ်ာတိတ္၊ မင္း ဘာေတြစားသလဲ၊ ဦးဦးကုိ ေျပာစမ္း”
“ထမင္း”
“ၿပီးေတာ့ေရာ”
“ခ်ံျပဳတ္”
“ေအး ဆန္ျပဳတ္ ၿပီးေတာ့ေရာ”
“ေရဒဲျခစ္”
“ေရခဲျခစ္ ဟုတ္လား၊ ေန႔တုိင္းစားလား”

ႏုိ႔ညႇာေကာင္က ေခါင္းညိတ္သည္။

“ကၽြန္မတုိ႔လမ္းထိပ္မွာ ေရခဲျခစ္ဆုိင္ ရွိတယ္ဆရာ၊ သူတုိ႔တစ္ေတြ အဲဒီမွာပဲ သြားေမာ့ေနၾကတာ”

မစိန္ျမက ဝင္ေျဖသည္။ သူတို႔လမ္းထိပ္က ကိုလွေမာင္တုိ႔ လင္မယားက ေရခဲျခစ္ ေရခဲသုပ္ ေရာင္းသည္။ ကေလးသားငယ္ မရွိ၍ ကေလးလည္း ခ်စ္တတ္သည္။ အိမ္က သတၱဝါေလးမ်ားသည္ ထုိဆုိင္နားေတြင္ တဝဲလည္လည္ႏွင့္ တေမာ့ေမာ့ ရွိတတ္သည္။ ကိုလွေမာင္တို႔က ေရခဲျခစ္ကို အလကား မေကၽြးႏိုင္ေသာ္လည္း ေရခဲျခစ္ၿပီး ပါး၍လႊာသြားေသာ ေရခဲျခစ္ကေလးမ်ားကိုကား အလကား ေကၽြးတတ္သည္။ ႏုိ႔ညႇာေကာင္က ေရခဲျခစ္ စုပ္ရလွ်င္ စုပ္၊ မစုပ္ရလွ်င္ ထုိေရခဲမ်ား ငံုေနရမွ ေက်နပ္သည္။

“ကေလးေတြကို ေရခဲမစားပါေစနဲ႔ အစ္မႀကီးရဲ႕၊ ေရခဲလုပ္တဲ့ ေရေတြက သန္႔တာမဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္ၿပီး ေရခဲျခစ္ဆုိင္ေတြမွာက ဖြဲထဲက ေရခဲတံုးကိုထုတ္ၿပီး ေရကေလး တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္သာ ပက္ေဆးတာ”

ဆရာဝန္ကေလးက ႏုိ႔ညႇာေကာင္၏ ရင္ဘတ္ကို နားၾကပ္ႏွင့္ ေထာက္စမ္းသည္။ အသက္ျပင္းျပင္းရွဴ ဟူ၍ ရွဴခုိင္းေတာ့ ႏုိ႔ညႇာေကာင္က အသက္ ျပင္းျပင္းရွဴသည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး တရွပ္ရွပ္ႏွင့္ ရွပ္သြင္းလာကာ တယုတယ ထိန္းသိမ္းလာေသာ ႏွပ္မ်ားက ႐ွဴးခနဲ ထြက္က်လာသည္။ မစိန္ျမက ကမန္းကတန္းလွမ္း၍ လက္ညႇိဳးႏွင့္ လက္မကို အသံုးျပဳကာ ညႇစ္ယူလိုက္သည္။ အက်င့္ပါေနသည့္အတုိင္း ေဘးဘက္သို႔ ပက္ေတာ့မည္ ျပင္မိသည္။ ဆရာဝန္ကေလး တြန္႔ခနဲ ျဖစ္သြားသည္ကို ျမင္မွ သူ႔လက္ကို တင္ပါးမွ ထဘီစႏွင့္ ပြတ္သုတ္လိုက္သည္။

“ကေလးရဲ႕အာေခါင္က အာသီးက ေရခဲနဲ႔ေတြ႕ရင္ ေရာင္လာတတ္တယ္။ အာသီး ခဏခဏ ေရာင္ရင္လည္း ႏွလံုးတုိ႔ ဘာတုိ႔ကို ထိခိုက္တတ္တယ္”

ဆရာဝန္ကေလးက မစိန္ျမ နားလည္ရန္ အရွင္းဆံုး ေျပာသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဆုတ္ကန္ကန္ ရပ္ေနေသာ အႀကီးေကာင္ႏွင့္ အလတ္မကို လွမ္းေခၚသည္။

“သူတို႔က ေနေကာင္းပါတယ္ ဆရာ”
“ဟုတ္ကဲ့ ဒါေပမဲ့ တစ္လက္စတည္း သူတုိ႔ရဲ႕အာသီးကုိ ၾကည့္လိုက္ခ်င္လုိ႔ပါ”

ဆရာဝန္ကေလးက အႀကီးေကာင္၏ ပါးစပ္ကို ဟခုိင္းသည္။ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးႏွင့္ ထုိးၾကည့္သည္။

“သူုတို႔အားလံုး ဘာလုိ႔ေခၚလာသလဲ၊ အိမ္မွာထားခဲ့လို႔ မရဘူးလား”
“မရဘူးဆရာ၊ သိပ္ေဆာ့တယ္။ ဟိုတစ္ခါတုန္းက ထားခဲ့တာ ေနာက္ေဖးက စည္ပိုင္းျပတ္ထဲမွာ ေဇာက္ထိုးနစ္ေနတာ၊ ကံေကာင္းလြန္းလို႔ မေသတာ ဆရာေရ႕”
“ကုိယ္ခြဲမရွိေတာ့လည္း ခက္တယ္ဗ်ာ၊ ကေလးေတြ အေဖကေရာ”
“သူတုိ႔အေဖကေတာ့ မေျပာနဲ႔ေတာ့ ဆရာေရ၊ နာမည္ကလည္း ကိုေရခဲတဲ့။ ကိုေရခဲဆုိတဲ့အတုိင္း ေအးလုိက္တာ စက္လို႔။ အိမ္မွာ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သူက ေအးေအးပဲ၊ အခုလည္း အိပ္က်န္ခဲ့တယ္ေလ”
“ဪ”

မစိန္ျမက ဆရာဝန္ကေလးႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း ရင္းႏွီးသြားသည္။ ဒီလိုေဖာ္ေရြစြာ ဆက္ဆံတတ္ေသာ ဆရာဝန္ကေလးဆီသို႔ ပိုက္ဆံသာရွိလွ်င္ ေန႔တုိင္းလာၿပီး ေဆးကုခံခ်င္သည္။

“ဒီေတာ့ အစ္မႀကီးပဲ တဖားဖား ျဖစ္ေနတာေပ့ါ ဟုတ္လား”
“ဟုတ္ပါ့ရွင္”

ဆရာဝန္ကေလးက အငယ္ေကာင္ေလး၏ အာေခါင္ကိုပါ စစ္ၾကည့္သည္။

“သူတုိ႔အားလံုး အားသီး နည္းနည္းစီေတာ့ ေရာင္ေနၾကတယ္။ ဟုိႏုိ႔ညႇာေကာင္က အဆိုးဆံုးေပါ့။ အိမ္ေရာက္ရင္ ေရေႏြးထဲ ဆားရည္ထည့္ၿပီး ဆားရည္နဲ႔ ပလုတ္က်င္း ခုိင္းပါေနာ္။ ေဆးလည္း ေပးလိုက္မယ္၊ သူတုိ႔ကိုပါ တုိက္ေပးပါ”

မစိန္ျမက စိတ္ထဲမွေနၿပီး ဘုရားတလုိက္မိသည္။ ေလးေယာက္စာ ေဆးေပးမယ္ဆုိလွ်င္ ေငြတစ္ဆယ္ႏွင့္ ေလာက္မွ ေလာက္ပါ့ေတာ့မည္လားဟု ေတြးမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

“ေငြ အဲ ေငြကေတာ့ တစ္ဆယ္ပဲ ပါတယ္ ဆရာ”

မစိန္ျမက ေစာေစာစီးစီး ႀကိဳေျပာသည္။ ေဆးယူၿပီးမွ ေငြမေပးႏုိင္လွ်င္ ပိုၿပီးရွက္စရာ၊ အားနာစရာ ေကာင္းမည္ဟု ထင္သည္။ ေဆးလံုးကေလးမ်ားကုိ ေရတြက္ၿပီး စာအိတ္ျဖဴကေလး တစ္လံုးစီ ခြဲထည့္ေနေသာ ဆရာဝန္ကေလးက မသိမသာျပံဳးသည္။

“ေဆးထိုးဘူးေနာ္”
“ေအး ထိုးပါဘူးကြ”

ႏုိ႔ညႇာေကာင္က အခုမွ ျပံဳးလာသည္။

“ဒါေပမဲ့ ေရခဲျခစ္ေတာ့ မစားရဘူးေနာ္၊ ေရခဲလည္း မငံုရဘူး၊ ဟုတ္လား”
“ဘာျဖစ္႐ုိ႔”
“အာသီး ေရာင္တတ္တယ္ကြ၊ ေနာက္တစ္ခါ အာသီးေရာင္ရင္ေတာ့ အပ္အႀကီးႀကီးနဲ႔ ေဆးထိုးရမယ္ သိလား”
“အင္း ေရခဲျခစ္ကို ငံုမိေတာ့ အာသီးေရာင္ၿပီး ဖ်ားတတ္တယ္တဲ့၊ ငါကေတာ့ ေရခဲအခ်စ္ကို ယံုမိေတာ့ ထဘီေပါင္ၿပီး စားရတာေပ့ါဟယ္”

ဆရာဝန္ကေလး၏ ေနာက္ဘက္နံရံတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ကေလးဝဝ လွလွကေလးမ်ား၏ ပံုကိုေငးၾကည့္ရင္း မစိန္ျမက စဥ္းစားမိသည္။ နံရံဘက္သို႔ လွည့္ကာ ေကြးေကြးကေလး အိပ္ေနရင္း တခူးခူး ေဟာက္ေနမည့္ ကိုေရခဲ၏ အသြင္သဏၭန္ကို ေတြးထင္ ျမင္ေယာင္မိေတာ့ ဆရာဝန္ကေလးက ေဆးထုပ္မ်ား ကမ္းေပးသည္ကုိ မျမင္မိေတာ့ေခ်။

“ေျခာက္က်ပ္ပဲ ေပးပါ အစ္မႀကီး”

ထုိအသံကိုလည္း မၾကား၊ တင္ပါးတစ္ဖက္ ေစာင္းကာ ကေလးကို ခါးထစ္ခြင္ကာ ရပ္ရင္း စဥ္းစား၍ ေကာင္းေနသည္။

“သူတုိ႔ ေရခဲျခစ္က ခဏပဲဖ်ားတာ၊ ငါ့ေရခဲခ်စ္ႀကီးကေတာ့ တစ္ဘဝလံုး ဖားတာ။ ဟြန္း ေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး ဖားဖားကို လန္လို႔ ေတာ္ေရ”

မစႏၵာ
ကလ်ာ၊ ၁၉၈၅

Credit - လမင္း & ျမန္မာ၀တၳဳတိုမ်ား

29/08/2016

စာတတ္ရဲ႕နဲ ့ စာမဖတ္တဲ့သူဟာ စာမတတ္တာနဲ႔ အတူတူပါပဲ


စာမ်ားမ်ားဖတ္....
Knowledge is boundless...
Books are key to knowledge...