Le Petit cafe

05/10/2026

Αστυδάμας: Ο αρχαίος τραγικός ποιητής και η φράση που έμεινε στην ιστορία. 📜

Στρίβοντας από την Ευτυχίδου προς την Πλατεία Μεσολογγίου, η μπλε πινακίδα γράφει ένα όνομα από τα βάθη της κλασικής Αθήνας: οδός Αστυδάμαντος.

Ποιος ήταν όμως ο Αστυδάμας; Πρόκειται για διακεκριμένο τραγικό ποιητή του 4ου αιώνα π.Χ. (γιο του επίσης ποιητή Μόρσιμου και απόγονο της οικογένειας του Αισχύλου), ο οποίος σάρωσε τα βραβεία στα Μεγάλα Διονύσια, κερδίζοντας 15 πρώτες νίκες 🎭.

Η ιστορία του όμως συνδέθηκε με μια περίφημη αρχαιοελληνική παροιμιώδη φράση: "Σαυτόν επαινείς ώσπερ Αστυδάμας ποτέ" ("επαινείς τον εαυτό σου όπως έκανε κάποτε ο Αστυδάμας").

Όταν οι Αθηναίοι τον τίμησαν με χάλκινο ανδριάντα στο Θέατρο του Διονύσου για τη νίκη του με το έργο "Παρθενοπαίος", εκείνος συνέθεσε ένα επίγραμμα για τη βάση του αγάλματος γεμάτο αυτοεπαίνους. Ήταν τόσο υπερβολικοί, που η πόλη αρνήθηκε να το χαράξει!

Ένας ήσυχος δρόμος της γειτονιάς μας που κουβαλάει πάνω από 2.300 χρόνια θεατρικής ιστορίας και μια διαχρονική υπενθύμιση ενάντια στην αυτοπροβολή.

👇 Για ποιον άλλον δρόμο θα ήθελες να μάθεις; Κάνε like στα Facebook και Instagram του MyPagrati για να μην χάσεις την επόμενη ιστορία!

#Παγκράτι

05/10/2026

05/10/2026

Σήμερα ήταν μια σημαντική μερα για μένα .Έκλεισα 18 χρόνια με τον άνθρωπο που αγαπώ και το γιόρτασα με τον κόσμο που αγαπώ στα μέρη που αγαπώ και κρατούν το σθένος μέσα μου:Στα μυκηναϊκα μνημεία της Μεσσηνίας.Η Αίσθηση ήταν λυτρωτική και καθαρτική.Ο Ελληνικός κόσμος μου χάρισε τόση αγάπη και τόσες μέρες που θα θυμάμαι.Τις εχω ανάγκη αυτες τις μέρες ,γιατι έξω απο αυτον τον αρχαίο κόσμο που είναι το ασφαλές μου δίχτυ νιώθω οτι η σύγχρονη χώρα σάπισε.Ενα ασύδοτο φασιστικό μόρφωμα για κυβέρνηση,ο ναζισμός που ανεβαίνει και κανονικοποιείται σαν να γυρίσαμε στους δωσίλογους του 40 και ενας λαός σε κατάρρευση και μόνινη κρίση.Φαβτάζει ανέλπιστο σαν να πρέπει να αναπνεύσεις στον Άρη Θέλω να μείνω εκεί,στο αρχαίο,στο αγνό που είναι χιλιάδες φορές πιο ζωντανό απο τους νεκροζώντανους αυτης της χώρας.

05/10/2026

Θυμάται τον παππού του να τον πηγαίνει περίπατο με τις ώρες στο κέντρο της Αθήνας. Κατάλαβε από νωρίς πως με δύο πικάπ μπορούσε να μιξάρει πολύ ωραίους ήχους. Πιστεύει πως η ευκολία του ΑΙ εκτός από τυχάρπαστους που θα φέρει, θα δώσει και τεχνικές σε ταλαντούχους ανθρώπους. Ο θρυλικός DJ ΜΙΚΕΕ αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
Link στο πρώτο σχόλιο👇

16/08/2026

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Marine Mammal Science

Link στο πρώτο σχόλιο 👇

08/07/2026

Μεγάλωσα τον μικρότερο αδελφό μου όταν χάσαμε τους γονείς μας — τη μέρα που ενηλικιώθηκε, μου παρέδωσε το παλιό κουτί με τα κοσμήματα της μητέρας μας και μου είπε: «Υπάρχει κάτι που η μαμά δεν ήθελε ποτέ να μάθεις.»

Όταν ήμουν είκοσι έξι ετών, ολόκληρη η ζωή μου ανατράπηκε μέσα σε μια στιγμή.

Ο δεκάχρονος αδελφός μου, ο Λούκας, ήταν πάντα ο άνθρωπος που αγαπούσα περισσότερο από όλους. Από τη μέρα που γεννήθηκε, ένιωσα φυσικά πως έπρεπε να τον προστατεύω. Τον βοηθούσα με τα μαθήματά του, τον πήγαινα στην παιδική χαρά και του διάβαζα παραμύθια πριν κοιμηθεί, όταν οι γονείς μας ήταν πολύ κουρασμένοι.

Ώσπου, ένα βράδυ, όλα κατέρρευσαν.

Οι γονείς μας ενεπλάκησαν σε ένα φρικτό τροχαίο δυστύχημα.

Η μητέρα μας πέθανε ακαριαία και ο πατέρας μας άφησε την τελευταία του πνοή λίγο μετά την άφιξή του στο νοσοκομείο.

Ο Λούκας σώθηκε από πραγματικό θαύμα.

Ήμασταν και οι δύο διαλυμένοι, όμως τουλάχιστον είχαμε ακόμη ο ένας τον άλλον.

Οι συγγενείς συγκεντρώθηκαν σχεδόν αμέσως και άρχισαν να συζητούν ποιος θα τον αναλάμβανε. Οι περισσότεροι ζούσαν μακριά, ενώ εγώ είχα ήδη μια σταθερή δουλειά και ένα μικρό διαμέρισμα.

Η σκέψη ότι ο Λούκας θα μεγάλωνε κάπου χωρίς εμένα μου έσφιγγε την καρδιά.

Δεν μπορούσα να το επιτρέψω.

Μετά από όσα είχαμε χάσει, ήμασταν η μοναδική οικογένεια που μας είχε απομείνει.

Έτσι, στα είκοσι έξι μου, έγινα ο νόμιμος κηδεμόνας του.

Οι πρώτοι μήνες ήταν εξαντλητικοί.

Θρηνούσα τους γονείς μου, ενώ ταυτόχρονα μάθαινα πώς να μεγαλώσω ένα δεκάχρονο παιδί.

Τα χρήματα δεν έφταναν ποτέ, εργαζόμουν ασταμάτητα και πολλές νύχτες έκλαιγα σιωπηλά αφού ο Λούκας αποκοιμιόταν, αναρωτώμενος αν ήμουν πραγματικά αρκετός για εκείνον.

Σιγά σιγά, όμως, η ζωή βρήκε μια νέα ισορροπία.

Πέρασαν οκτώ χρόνια σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε.

Ο Λούκας αποφοίτησε από το λύκειο, έγινε δεκαοκτώ ετών και, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ένιωσα πως μπορούσα επιτέλους να πάρω μια βαθιά ανάσα περηφάνειας.

Για να γιορτάσουμε τη μέρα, κάλεσα λίγους συγγενείς για ένα μικρό οικογενειακό δείπνο.

Όταν όλοι έφυγαν, ο Λούκας μπήκε για λίγο στο δωμάτιό του.

Λίγα λεπτά αργότερα επέστρεψε κρατώντας το παλιό κουτί με τα κοσμήματα της μητέρας μας.

Τα χέρια μου πάγωσαν αμέσως.

Δεν το είχα ξαναδεί από την ημέρα που πέθανε.

Το ακούμπησε απαλά στις παλάμες μου, με κοίταξε στα μάτια και είπε σχεδόν ψιθυριστά:

«Υπάρχει κάτι που η μαμά δεν ήθελε ποτέ να μάθεις.»

⬇️⬇️⬇️ Η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇👇

08/07/2026

Super market αναζητά ταμίες για θέσεις πλήρους ή μερικής απασχόλησης.

08/07/2026

Καλημέρα, καλώς ήρθατε

26/06/2026

Ένα ρεκόρ χωρίς ιστορικό προηγούμενο – Βίντεο – Στο 1ο σχόλιο▼