19/09/2024
Έλα να σου πω μια ιστορία…
Σαν τώρα θυμάμαι κείνες τις μέρες στην Άνδρο... τότε που κάθε σπιτικό είχε το δικό του αμπέλι και έβγαζε το δικό του ρακάκι –τσίπουρο το λέτε εσείς τώρα- αλλά για μας ήταν πάντα ρακί. Με κάθε ευκαιρία, ο παππούς με έστελνε στο κατώι, όπου πάντα περίμενε τουλάχιστον μία νταμιτζάνα με τσίπουρο. Δικαιολογίες δε θέλαμε... Βεγγέρες, γιορτές, κι άμα η κακοκαιρία μας έκλεινε μέσα, το τσίπουρο ήταν πάντα εκεί 🏡🍇, να μας ζεστάνει.
Ήταν μεγάλο πράμα να το δίνεις μαζί με ένα γλυκό του κουταλιού ή έναν μεζέ απ' τα χοιροσφάγια.
Κράτησα την τέχνη και το μεράκι, όπως τα ‘μαθα απ' τους παλιούς. Αντί για το tablet που έχετε σήμερα, σαν κοριτσάκι θυμάμαι, με βάζαν μέσα στο πατητήρι να πατώ τα σταφύλια κάθε τέτοια εποχή. Η χαρά μου ήταν μεγάλη, γιατί για εμένα ήταν παιχνίδι! Η εποχή του τρύγου ήταν απ' τις αγαπημένες μου—το σπίτι γέμιζε κόσμο, μυρωδιές και αρώματα, κι όλοι περιμέναμε με λαχτάρα να γεμίσουμε τα καζάνια.
Έλα να σε κεράσω τσίπουρο από τα χεράκια μου, να θυμηθούμε μαζί τις παλιές εποχές, τότε που το ρακάκι ήταν το κέρασμα της φιλοξενίας και της παρέας. Κι όπως έλεγαν οι δικοί μας, το καλό τσίπουρο είναι σαν τη φιλία, δυνατό και αληθινό.
✍️ Design
