04/06/2026
Een middagje in het museum...
Slentert u al eens achteloos in een riante en rijkgevulde kunsttempel rond? Netjes volgens de pijltjes van het uitgestippelde parcours. Van het ene naar het volgende werk. Sommige kunsterijen zijn zo oog- en zielverblindend mooi dat u ze het liefst behoedzaam van de muur wil wrikken en stiekem naar buiten smokkelen. Beeldschoon zouden ze staan boven uw bureau. Of, helpen om de tanende financiëen wat meer ademruimte te verschaffen. De altijd vriendelijke en behulpzame overbuur (overdadig besmukt met gouden kettingen en een Beierse bolide met 748 pk) doet immers in aan- en verkoop. Helaas, er is de museumopzichter met walkie-talkie in aanslag (zoals John Wayne met zijn C**t Single Action .45) vastgeplakt in zijn zadel van het stoeltje naast de ingang. Hij heeft het listig plannetje al in de smiezen en smoort uw gedachte in de kiem met zijn boze bezitterige blik. Hoe het ook zij, de namiddag verloopt verder idyllisch, kabbelend in sacrale stilte zachtjes meanderend doorheen het marmerwerk en de statig torenhoge muren.
De concentratie van uw rondgang begint wat na te laten. Begrijpelijk, de ruimtes zijn warm, de luchtkwaliteit bij het vele kunstsnuiven valt niet te vergelijken met een fris zeebriesje. De lift doet het niet meer en het bordje 'tijdelijk buiten gebruik' dwingt u tot sportieve topprestaties. Door het getrap lijkt u stilaan op de minder goddelijke renners in de staart van een wielerpeloton op de Tourmalet. Grijsgrauw en andere kleurloze tinten van hetzelfde palet zoals een (overigens magnifiek) portret in één van de bezochte zalen van de hand van Luc Tuymans.
Kortom; het zenit van concentratievermogen, fysieke paraatheid en kunstkijken is stilaan bereikt. Musea kunnen ook vermoeiend zijn en, wanneer de nodige oefening en oplettendheid ontbreekt, loert er in sommige gevallen altijd een beetje gevaar. Wanneer de aandacht wat verslapt is, de museumopzichter even naar het toilet is en er een hongerig kameel in de buurt is...