03/02/2026
Vandaag is het precies een week.
Vorige week nog kwispelend, speels en
altijd onderweg met iedereen.
En dan, die dinsdag… plots die harde realiteit.
Na 14 jaar moesten we je laten inslapen.
Je was op.
Echt op.
Het doet pijn.
Verschrikkelijk veel pijn.
Zo zwaar dat het soms ondraaglijk voelt,
zeker omdat je hier nooit écht op voorbereid bent.
Een haartje dat nog rond dwarrelt.
Een poepzakje dat nog in je jaszak zit.
Een hondensnoepje dat nog onverwacht onder de tafel opduikt.
De wandelingen die we nu zo missen…
Het gemis en de sporen die je naliet
hebben ons verdoofd en leeg achtergelaten.
En toen, midden in dat immense verdriet,
verscheen er een bericht van Inge.
Inge zocht een gouden mandje voor haar viervoeter,
omdat het leven voor haar, in een rolstoel,
steeds moeilijker werd met een border, vol leven, speels en onstuimig —
zoals alleen borders dat kunnen zijn —
had haar rolstoel al meer dan eens doen kantelen helaas
met Inge erin.
De angst om door zulke vallen nog beperkter te worden
was meer dan begrijpelijk.
Het asiel waar ze al vier keer naartoe had gebeld,
zat — gelukkig — overvol.
Want geef toe: zulke zielen horen niet achter tralies,
maar thuis,
in een warm nesje.
Daarom kozen we niet voor nog meer afscheid,
maar voor een nieuw begin.
Voor een tweede thuis,
vol rust, warmte, aandacht en liefde. 💛
Een hondje opnieuw toekomst geven,
haar besparen van een prikje in het asiel —
dat is een bewuste keuze,
gemaakt met heel je hart.
Welkom in onze familie, lieve Marie. 🐾
En jij, lieve Kamiel…
jouw pootafdruk blijft voor altijd
in ons hart,
in ons huis,
en in elke stap die we verder zetten. 🤍
We dragen je niet alleen in ons hart,
maar ook dicht bij ons.
Je urne staat stil.
Je pootafdruk herinnert ons aan elke stap die je hier zette.
Dat kleine plukje vacht
houdt je tastbaar, warm en dichtbij.
Je bent niet weg, Kamiel.
Je hebt opnieuw een vast stekje gekregen,
en wij koesteren
alle prachtige momenten
die we samen hadden. 🐾🤍
Kamiel
26/12/2011 – 27/01/2026
Marie
25/09/2024 – ♡
