27/09/2026
Vandaag is het zover…
Vandaag open ik voor de allerlaatste keer de gordijnen van mijn café.
Ik weet eerlijk gezegd niet goed hoe ik deze dag moet beleven.
Een deel van mij wil er gewoon niet te veel bij stilstaan. Gewoon doen wat ik altijd heb gedaan: de deur openen, de lichten aandoen, de toog klaarzetten en mijn klanten ontvangen.
Maar vandaag weet ik bij alles wat ik doe: dit is de laatste keer.
De laatste keer dat ik de gordijnen opendoe.
De laatste keer dat ik achter mijn toog sta.
De laatste pintjes die ik tap.
De laatste babbeltjes.
De laatste lach.
Misschien ook de laatste traan.
En vanavond komt misschien wel het moeilijkste moment…
Mijn klanten uitwuiven.
De deur achter de laatste klant sluiten.
En beseffen dat ik daarna niet meer hoef klaar te zetten voor morgen.
Dat doet meer met mij dan ik had verwacht.
Want dit was nooit zomaar een café voor mij.
Hier heb ik een stuk van mijn leven doorgebracht. Hier heb ik lief en leed meegemaakt. Hier heb ik mensen leren kennen die ondertussen veel meer zijn geworden dan alleen klanten.
Sommige gezichten heb ik jarenlang elke week gezien.
Sommige mensen kwamen binnen met hun zorgen en gingen buiten met een glimlach.
Er zijn verhalen verteld die ik nooit zal vergeten.
Er zijn momenten geweest waarop we ontzettend hard hebben gelachen.
En er zijn ook momenten geweest waarop het allemaal wat minder gemakkelijk was.
Dit café heeft een stukje van mij gekregen.
En misschien is dat ook waarom afscheid nemen zo moeilijk is.
Ik weet niet wat morgen brengt.
Ik weet niet hoe het zal voelen om niet meer naar hier te komen.
Niet meer de sleutel in het slot te steken.
Niet meer de stemmen aan de toog te horen.
Niet meer te weten wie er straks binnen zal komen.
Ik ben eerlijk… ik ben bang voor dat lege gevoel dat misschien komt wanneer alles stilvalt.
Maar tussen die onzekerheid en het verdriet zit ook ontzettend veel dankbaarheid.
Dankbaarheid voor elke persoon die ooit door deze deur is gekomen.
Voor elk pintje.
Elk gesprek.
Elke lach.
Elke knuffel.
Elke “tot morgen”.En zelfs voor de momenten die moeilijk waren.
Jullie hebben ervoor gezorgd dat dit zoveel meer is geworden dan een café.
En zelfs voor de momenten die moeilijk waren.
Jullie hebben ervoor gezorgd dat dit zoveel meer is geworden dan een café.
Jullie hebben er een thuis van gemaakt.
En daarom wil ik vandaag vooral zeggen:
Dankjewel.
Dankjewel omdat jullie er waren.
Dankjewel omdat jullie mij vertrouwden.
Dankjewel voor jullie steun.
Dankjewel voor alle vriendschappen.
Dankjewel voor alle herinneringen die ik voor altijd met mij zal meedragen.
Vanavond tap ik mijn laatste pintje.
En wanneer de laatste klant vertrokken is en ik voor de allerlaatste keer de deur sluit, weet ik dat er waarschijnlijk een moment zal komen waarop ik even stil zal staan.
Misschien met een lach.
Misschien met tranen.
Waarschijnlijk met allebei.
Want ik neem afscheid van mijn café…
maar ook van een stukje van mezelf.
Bedankt voor alles.
Echt waar. Uit de grond van mijn hart. ❤️
En wie weet wat de toekomst brengt…
Maar wat hier gebeurd is, zal ik nooit vergeten.
Jullie hebben er een thuis van gemaakt.
En daarom wil ik vandaag vooral zeggen:
Dankjewel.
Dankjewel omdat jullie er waren.
Dankjewel omdat jullie mij vertrouwden.
Dankjewel voor jullie steun.
Dankjewel voor alle vriendschappen.
Dankjewel voor alle herinneringen die ik voor altijd met mij zal meedragen.
Vanavond tap ik mijn laatste pintje.
En wanneer de laatste klant vertrokken is en ik voor de allerlaatste keer de deur sluit, weet ik dat er waarschijnlijk een moment zal komen waarop ik even stil zal staan.
Misschien met een lach.
Misschien met tranen.
Waarschijnlijk met allebei.
Want ik neem afscheid van mijn café…
maar ook van een stukje van mezelf.
Bedankt voor alles.
Echt waar. Uit de grond van mijn hart. ❤️
En wie weet wat de toekomst brengt…
Maar wat hier gebeurd is, zal ik nooit vergeten.
