13/07/2026
"๐๐ ๐๐๐ฐ๐๐ญ ๐๐ฅ๐จ๐ฐ ๐๐๐ฒ๐ฌ"
May pangarap akong maliit na kapehan,
hindi man engrande, ngunit punรด ng tahanan.
Isang sulok na ang bawat tasa ng kape,
may kasamang pag-asa sa bawat ngiti.
Ngunit dumating ang mga araw na tahimik.
Walang yabag. Walang ingay. Walang pila.
Ang bawat bakanteng upuan ay tila tanongโ
"๐๐ข๐ฏ๐จ๐จ๐ข๐ฏ๐จ ๐ฅ๐ช๐ต๐ฐ ๐ฏ๐ข ๐ญ๐ข๐ฏ๐จ ๐ฃ๐ข?"
Minsan, napapagod din akong mangarap.
Napapanghinaan sa bawat slow days na dumarating.
Iniisip ko...
"๐๐ข๐ข๐ฏ๐ฐ ๐ฌ๐ถ๐ฏ๐จ ๐ฉ๐ช๐ฏ๐ฅ๐ช ๐ต๐ข๐ญ๐ข๐จ๐ข ๐ช๐ต๐ฐ ๐ฑ๐ข๐ณ๐ข ๐ด๐ข ๐ข๐ฌ๐ช๐ฏ?"
Pero sa tuwing gusto ko nang bumitaw,
naaalala ko kung bakit ako nagsimula.
Hindi dahil madali.
Hindi dahil siguradong yayaman.
Kundi dahil minsan, isang simpleng tasa ng kape
ang kayang magpagaan ng mabigat na puso.
Kaya kung sakaling wala nang taong masasandalan,
sa Diyos ako mananalig.
Dahil ang pangarap na sinimulan sa pananampalataya,
hindi Niya hahayaang mamatay sa gitna ng paghihintay.
Baka ang slow days ay hindi sumpa.
Baka ito ang paraan ng buhay
para turuan akong maging matatag,
habang dahan-dahang hinahanda
ang araw na hindi na lang isang tasa ng kape ang ihahain koโ
kundi isang kuwento ng hindi pagsuko.
At balang araw,
kapag puno na ang bawat mesa ng aking munting coffee shop,
ngingiti na lang ako sa lahat ng araw na halos sumuko ako.
Dahil minsan...
๐๐ง๐ ๐ฉ๐ข๐ง๐๐ค๐๐ฆ๐๐ฌ๐๐ซ๐๐ฉ ๐ง๐ ๐ค๐๐ฉ๐ ๐๐ฒ ๐ก๐ข๐ง๐๐ข ๐๐ ๐๐ ๐ง๐๐ญ๐ข๐ญ๐ข๐ฆ๐ฉ๐ฅ๐.
๐๐ญ ๐๐ง๐ ๐ฉ๐ข๐ง๐๐ค๐๐ฆ๐๐ ๐๐ง๐๐๐ง๐ ๐ฉ๐๐ง๐ ๐๐ซ๐๐ฉ ๐๐ฒ ๐ข๐ฒ๐จ๐ง๐ ๐ข๐ฉ๐ข๐ง๐๐ ๐ฅ๐๐๐๐ง ๐ค๐๐ก๐ข๐ญ ๐ฐ๐๐ฅ๐๐ง๐ ๐ค๐๐ฌ๐ข๐ ๐ฎ๐ซ๐๐๐ฎ๐ก๐๐ง. โ๐ค
