25/05/2026
#ကော်ဖီတစ်ခွက်ထဲ_စီးဆင်းနေတဲ့_အတိတ်များ
ဆိုင်ကယ်သံတွေ ကျယ်လောင်လွန်းတဲ့ လမ်းဘေးမှာ
ငါကတော့... ငြိမ်သက်ခြင်းကို တစ်ငုံချင်း သောက်သုံးနေမိတယ်။
စားပွဲပေါ်က ခါးသက်သက် ခွက်ကလေးထဲ
မင်းနဲ့ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာဦးအစ ဖန်ဆင်းမှုတွေ
ရနံ့အဖြစ်နဲ့ လွင့်ပျံလို့။
ဇွန်းအသေးလေးနဲ့ မွှေလိုက်တိုင်း
အောက်ခြေမှာ အနည်ထိုင်နေတဲ့ နေ့စွဲတွေက
ဝဲကရက်လို ထက်အောက် ပြောင်းပြန်လှန်တက်လာကြတယ်။
ပထမဆုံး ဆုံခဲ့တဲ့ မိုးရေစက်တွေ...
နောက်ဆုံး လမ်းခွဲခဲ့တဲ့ ညနေခင်းရဲ့ နေဝင်ချိန်တွေ...
အားလုံးဟာ ဒီအမည်းရောင် အရည်တွေထဲမှာပဲ လာပြီး စုပြုံခိုလှုံနေကြသလို။
"ငါတို့ သကြားမထည့်ဘဲ သောက်ခဲ့ကြတဲ့ ကော်ဖီဟာ
အခုမှ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပိုခါးနေရတာလဲ။"
ငွေ့ရည်ပျံမှုတွေကြားထဲက မင်းမျက်နှာဟာ
ဖမ်းဆုပ်လို့မရတဲ့ တိမ်တိုက်တစ်ခုပေါ့။
တစ်ခွက်လုံး ကုန်အောင်သောက်လိုက်ရင်ပဲ
အတိတ်တွေအားလုံး ငါ့သွေးကြောထဲ စီးဆင်းပြီး
နှလုံးသားကို လာပြီး ကုတ်ခြစ်ကြဦးမယ်။
အေးစက်သွားတဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို ကြည့်ရင်း
ငါ သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်...
မင်းက ထွက်ခွာသွားတဲ့ ရထားတစ်စင်းဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့
ငါကတော့ အဲဒီဘူတာရုံလေးထဲမှာပဲ
အမြဲတမ်း ကော်ဖီတစ်ခွက်နဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့သူပါ။
HoHoDD
