Restaurant De Kloef

01/06/2026

🌿✨ Van verwaarloosd terrein naar een plek voor iedereen ✨🌿

Waar vorige weken nog een braakliggend stuk grond lag rechtover de Sint-Andreaskerk, groeit binnenkort een groene ontmoetingsplek voor jong en oud.

Een speelweide voor kinderen. 🌳
Een voedselbos met vergeten fruitsoorten. 🍎
Een petanquebaan. 🎯
Picknicktafels, zitbanken en ruimte voor een babbel of een moment van rust. ☕🌸

Maar vooral: een plek waar mensen elkaar opnieuw ontmoeten.

Voor kindjes die veilig willen spelen. Voor hun ouders. Voor grootouders die een petanqueballetje willen gooien. Voor leerlingen van de Andreasschool. Voor iedereen die Strijpen een warm hart toedraagt.

💚 Dankzij vele schenkers zijn we al mooi op weg, maar we hebben nog een laatste duwtje nodig.

✨ En jouw bijdrage telt dubbel mee. Als we ons doel bereiken, wordt het ingezamelde bedrag versterkt dankzij het Streekfonds.

👉 Help mee bouwen aan onzenof,
de dorpstuin van en voor iedereen.

https://projecten.streekfondsoostvlaanderen.be/nl-NL/project/strijpen-van-vergeten-plek-naar-groene-dorpstuin?tab=overzicht

🌱 Want een dorp waar mensen elkaar ontmoeten, wordt meer dan een verzameling huizen.

Het wordt een gemeenschap.

Liefs,
de vrijwilligers van Strijpen Sprankelt vzw 💚

✨ Van verwaarloosde hoek naar sprankelend dorpshart. ✨

ONTWERP PASTORIETUIN STRIJPENTITELPastorietuin Strijpen, van vergeten plek naar groene ontmoetingsruimte SLOGANVan herderstuin tot groene herberg, ...

08/05/2026

Voilà, de energiecrisis heeft hier duidelijk ook toegeslagen…
maar we hebben ’t slim aangepakt 😄

De Deux Chevaux rijdt nu volledig eco+ deluxe:
geen benzine meer en geen laadpaal nodig,
gewoon twee harige zonnepanelen op vier poten 🐴🌿

Tank leeg?
Geen paniek.
Even stoppen aan de kant van de weg
en hup… bijtanken in het eerste beste stukje gras.
100% lokaal, puur natuur en biobrandstof.
0% accijnzen. 😏

De energiefactuur?
Gedaald tot een paar wortels en een vriendelijke aai.
Al moet je opletten:
als de “motor” beslist dat het tijd is voor pauze,
dan sta je daar… midden op de baan,
met twee vakbondsleden die staken voor extra haver.

En Yvan?
Die heeft het systeem helemaal geperfectioneerd.
Auto in eerste vitesse…
portier open…
en zelf ernaast wandelen alsof hij de hond uitlaat. 🚶‍♂️🚗🐴

De paarden trekken,
de 2CV bolt braaf mee,
en Yvan loopt erachter alsof dit de normaalste zaak van de wereld is.

Mensen kijken verbaasd:
“Is hij met die auto aan het rijden?”

Nee hoor.
De auto is zélf aan het wandelen gegaan. 😄

En als iemand vraagt:
“Voelen jullie die hoge energieprijzen?”
dan zeggen we gewoon:
“Ja zeker… maar onze brandstof is zelfvoorzienend en staat vooraan te grazen.” 🐎💸

29/04/2026

Waterkers gaan bestellen in onze buurgemeente, Roborst.

Dit… dit is bijna een schilderij dat per ongeluk een foto is geworden 📸🌿

Onze Citroën 2CV staat daar alsof hij zelf ook even pauze neemt om
naar de waterkers te kijken.
Die lange, smalle grachten met dat diepgroene tapijt erin…
dat is exact waar we die smaak vandaan halen.
Eén van de vele smaaktoetsen.
Van veld ↔️ casserole geen omwegen.

Maar kijk ook eens naar die setting:

* 2 paarden die rustig grazen alsof ze figuranten zijn in ons verhaal 🐎🐎
* de kerktoren van Roborst die alles stilletjes overschouwt ⛪

Dit is geen gewoon ingrediënt meer.
Dit is terroir met een ziel☀️

En dan die 2CV-deur die openstaat…
Die uitnodigt:
“stap in, we gaan een tourke maken.”

En die laatste blik,
met zon en kerktoren?
Pure cinema.

Waterkers
— ook wel bronkers genoemd—
is geen kruid,
maar een levendige stroom
van frisheid die
paling in ’t groen wakker 💋

05/04/2026

🚴‍♂️ De koers raasde door Zottegem…
Zaterdag 1000-den wielertoeristen, zondag de kampioenen
die voorbij vliegen als de wind.

Maar… wie zijn fiets
voor onderweg nog
een beetje
geluk wil meegeven 🍀✨

Die is van harte welkom
op Paasmaandag
6 april om 14u
aan de kerk van Strijpen.

🌿Fietsenwijding voor jong en oud,
voor snelle benen,
rustige trappers
en alles daartussenin.

Misschien hebben de profs
vandaag geen tijd om te stoppen…
maar jij morgen wel?
😉🚴🚴‍♀️🚴‍♂️

Achteraf mooi fietsparcours
van 25 á 30 Km doorheen onze heuvelachtige Vlaamse Ardennen
van harte welkom 🤗 🙂😘

14/02/2026

04/02/2026

Wereldkankerdag – 4 februari

Dankbaar dat ik er nog ben.
Hoopvol voor wie er vandaag nog middenin zit.
En veel sterkte voor iedereen die ertegen aan het vechten is. 🤍

Ik kreeg gelijktijdig met de kanker
Polymyalgia Rheumatica (PMR).
Spierreuma is een auto immuunziekte waarbij het afweersysteem het eigen lichaam aanvalt
Je ziet het niet aan mij,
maar mijn lichaam voelt het elke dag.

“We worden allemaal een dagje ouder,” dat hoor ik vaak.
Maar bij mij ging het niet van 60 naar 61, maar van 60 naar 90. In één dag.

Opstaan is geen begin van de dag,
het is een proces.
Draaien in bed lukt niet zomaar.
Douchen en aankleden verbruikt soms al mijn energie.
Daarna moet ik rusten… van het opstaan.

Pijn zit niet op één plek.
Ze woont in schouders, heupen, armen en benen.
Alsof mijn lichaam ‘s nachts verstijft
en ‘s morgens opnieuw moet worden opgestart.

En dan is er ook nog het vergeten.
Woorden die halverwege een zin verdwijnen.
Niet meer weten wat je net wilde zeggen.
Midden in een gesprek plots de draad kwijt.
Dat is brain fog.
Het hoort bij deze ziekte.
En ja, dat maakt me bang en onzeker.

Vermoeidheid is geen
“ik heb slecht geslapen”.
Soms ben ik zo moe
dat zelfs praten moeite kost.
Dat mijn benen of handen trillen.
Dat ik soms twijfel om te gaan zitten,
omdat opstaan weer pijn doet.

Dit is geen ouderdom.
Dit is geen slechte dag.
Ook geen kwestie van positief denken.

Dit is een ziekte
die je lichaam pijn doet
én je hoofd mistig maakt,
die mijn leven vertraagt
en me dwingt te kiezen
waar ik mijn energie aan uitgeef.

Dus als je me ziet met een stok:
dat is geen zwakte.
Dat is veiligheid.
Geen aftakeling.
Het is zelfzorg met een handvat.

En misschien nog het belangrijkste:
ik ben niet mijn ziekte,
ook al zit ze soms op mijn huid geplakt
als klittenband.

Als ik stil val in een gesprek
of even moet zoeken naar woorden:
dat is geen desinteresse.
Dat is mijn lichaam
dat meer vraagt dan ik kan geven.

En toch ben en blijf ik dankbaar
dat ik er nog ben.
Ja, het maakt me bang.
Niet zozeer voor de pijn,
maar voor mijn levenskwaliteit.

Ik wil die creatieve Bourgondische ziel blijven.
Een vrouw die woorden maakt
van dingen die pijn doen.
Dat is mijn uitlaatklep.
Ik wil rechtop blijven
en vechten, zoveel ik kan.
Dat ben ik verplicht
aan al de mensen
die de strijd verloren.

En ik wil ook dit zeggen:
dank je wel aan mijn partner.
Omdat hij zo dicht bij mij staat
dat hij het soms moet ontgelden.
Door de last ben ik soms zeker niet aangenaam
Dank je om me bij te staan,
elke dag opnieuw.

Dank aan familie en vrienden.
Omdat je je verhaal moet kunnen doen.
Omdat niemand dit alleen draagt.
Omdat gedragen worden
het verschil maakt.

Wereldkankerdag – in verbondenheid. 🤍

18/01/2026

Zottegem ontwaakt.

De daken ademen nog nacht,
de hemel oefent al zijn kleuren
ergens tussen blauwgrijs en koper
schuift de dag stilletjes zijn stoel aan.

Een ochtend die niets haast
en alles belooft. 🌅

Zondag.
De dag draagt pantoffels.
Klokken luiden zachtjes,
koffie krijgt meer tijd
en de hemel blijft nog even liggen.

Zottegem rekt zich uit
en niemand heeft haast.
☕️🌤️

Goeiemorgen allemaal😘

03/01/2026

Geen rendieren of slee,
wel onze Deusjevoo
en geloof ons,
we hadden veel beziens.

Kerstman achter het stuur
met ernaast de kerstvrouw
volgeladen tot aan het dakske
om alleen maar goesting van te krijgen.

Aan elke deur een klein feestmoment:
een babbel,
een glimlach,
een oprecht “amai merci”.

En ja…
dáár doen we het voor.

Dit zijn de dagen waarop geven
even mooi is als krijgen ✨
Pure kerstsfeer, wat warmte brengen,
recht uit het hart ❤️

🌟 En dan… 2026

Een nieuw jaar
begint niet met grote woorden,
maar met kleine, warme momenten.

Soms zou je de tijd willen vangen:
mooie herinneringen bewaren,
met liefde verzameld,
een strikje errond.

Niet om vast te houden,
maar om mee te nemen
het nieuwe jaar in.

Dat wensen we jullie toe voor 2026:
tijd,
warmte,
goesting
en veel momenten
die blijven nazinderen ✨

Liefs,
Bryvan🫶🥰










Wie ons graag nog eens wil contacteren,
een vraag heeft, iets wil delen
of gewoon even hallo wil zeggen
dat kan altijd 💛

Je kan ons bereiken via:
[email protected]

Dankjewel nogmaals voor het vertrouwen, al die jaren.

Warme groet,
Brigitte & Yvan
Restaurant De Kloef

17/12/2025

‘t sist, ‘t glanst en jij gaat toegeven.

Om duimen, vingers én bord af te 👅

Zeg nooit zomaar kruidenboter op Yvan’s oranje sausje…
Onze grill knielt bijna uit respect.

Gasten kwamen van heinde en verre
om ervan te proeven:
schaaldiertjes knisperend gegrild,
met Yvan’s mythische oranje sausje.

Maar… het was eventjes geleden
dat hij ze nog eens maakte.
Hij kan het nog.
Hij is het niet verleerd.

Zonder recept.
Recht uit zijn hoofd.
Puur vingerspitsgevoel.

De mythe van ons oranje sausje
Sterker nog:
‘t heeft een nieuwe roeping gevonden

Want wist je dat
Yvan’s oranje kruidenboter
op scampi’s verandert in pure magie?

Even onder de grill,
tot ze beginnen te krullen van plezier,
hun staartjes vrolijk omhoog,
alsof ze een klein dansje doen…

En dan… dat korstje.
Lichtjes gecaramelliseerd.
Een tikkeltje ondeugend.
Het soort korstje dat fluistert:
“Pak dat stokbrood. Komaan.”

En ja hoor —
je brood smeekt om erin te duiken.
Om elk laatste restje op te slurpen.
Om je bord netjes te kuisen,
zoals alleen echte Bourgondiërs dat kunnen.

Zijn erfenis…
die leeft verder
in elke scampi
die onder Yvan’s oranje spul
de hemel ziet.

👀🫣
Kijk eens op het filmpje naar de magie van het oranje spul.
Nog een prettige avond 😘

16/11/2025

Eind jaren ’70 stapte een jonge, ranke Yvan binnen in het legendarische restaurant van Aalst: Drugstore, op den hoek Stationstraat - Esplanadeplein

Maar in Oiljst zei niemand “Drugstore”.
Iedereen zei gewoon:
“den Drugs, bij de Pieje.”

In de keuken stond Chef Eddy Minne, Yvans leermeester tussen 1978 en 1981.
Eddy had zijn culinaire bagage opgedaan in Frankrijk, in keukens waar boter, bouillons en discipline de heilige drievuldigheid vormden.

Via hem leerde Yvan de fundamenten van het koken én de correcte Franse keukentaal:
• de juiste cuisson
• de kracht van eenvoud
• het geduld om iets écht lekker te maken
• én honderd kleine technieken die alleen de tijd kan doorgeven.

Eddy was een chef die kookte met zijn hoofd, zijn handen én zijn hart.

De oranje lookboter

In den Drugs ontwikkelden Eddy en “de Langen” hun ondertussen beroemde oranje sausje.
Dat sausje werd geboren tussen pannen die zongen en lepels die proefden — en nóg eens proefden.

Eddy zei altijd:
“Langen, ge moet de saus hóren zingen als de scampi’s klaar zijn!”

En dus luisterde Yvan.
Naar het zachte pfsssst…
Het gezang van de boter.
De taal van een saus die precies vertelde wanneer ze op punt stond.

Dat sausje werd hun meesterwerk.
Met scampi’s, met kreeft, of met kingkrab — toen nog betaalbaar.
Vraag vandaag eens wie het nog geproefd heeft in De Kloef … en de ogen beginnen te blinken.

Paling in ’t groen, zoals aan de Donk

Soms werd er nóg serieuzer gekookt.
Zoals wanneer ze paling in ’t groen maakten, “zoals ze hem aan de Donk maken”.

Dan heerste er opperste concentratie.
Eddy wees hem op de heilige balans:
“Kijk hé, Lange: niet te veel van dat kruid in die mix.
De paling moet kunnen ademen.”

En ook:
“Lange, ge moet niet zuinig zijn met de verse kruiden.
Paling houdt ervan om tussen het frisse groen te zijn.”

Yvan keek, luisterde, pikte alles op, en gaf er later zijn eigen ziel aan.
Zo werd dat gerecht zijn signatuur.

Wanneer ze elkaar zien, gaat het nooit over koers of politiek.
Twee chefs spreken één taal: koken.
Sausjes, recepten, technieken, mislukkingen, triomfen en de hilarische anekdotes van toen.

Het is en blijft een warme vriendschap tussen twee mannen die elkaar begrijpen zonder veel woorden.

Vandaag woont Eddy opnieuw in Frankrijk, omringd door de smaken van vroeger én zijn andere grote liefde: oude DKW-auto’s.
Hij woont boven een enorme verbouwde schuur, bomvol oude voitur’kes.
Elke DKW heeft een verhaal,
net zoals elk gerecht dat had.

Onlangs belde Yvan hem.
Zijn stem brak even.
Er kwam vanalles boven: den Drugs, de Langen, het zwoegen, het plezier vooral veel mooie herinneringen.

Binnenkort gaan we hem bezoeken.
Dat is beloofd!
En gegarandeerd zal hij zeggen, met een glimlach die alle jaren overbrugt:

“Ha… kijk nekier iere, de Langen in goei compagnie.
Kom binnen jong!”